Bhīmāshankar Temple is a Jyotirlinga located 50 km northwest of Khed near Pune . Bhīmāshankar is also the source of the river Bhima which flows southeast and merges with the Krishna river near Raichur.

Many decades ago, in the dense forests of Dakini, on the lofty ranges of the Sahaydris lived the evil Asura by the name Bhima with his mother Karkati. Gods and human beings were mortally afraid of this demon. However, he was bothered by a number of questions about himself which troubled him no end. When Bhima could no longer sustain his agony and curiosity, he asked his mother to unveil the mysteries of his life. He urged his mother to tell him who his father was and why had he abandoned them in the wilderness of the forest. After much hesitation and with a lingering fear Karkati, his mother revealed to him that he was the son of the mighty Kumbhakarna, the younger brother of the mighty King Ravana. Lord Vishnu in his incarnation as Lord Rama annihilated Kumbhakarna. Karkati told Bhima, that her husband and his father was killed by Rama in the great war. This infuriated Bhima and he vowed to avenge Lord Vishnu. To achieve this he embarked on a severe penance to please Lord Brahma. The compassionate creator was pleased by the dedicated devotee and granted him immense powers. This was a horrible mistake of Brahma . The dreaded tyrant created incalculable havoc in all the three worlds. He defeated King Indra and conquered the heavens. He also defeated a staunch devotee of Lord Shiva – Kamarupeshwar and put him in jail. He regularly began torturing all saints. Gods requested Lord Shiva to come to their rescue; he agreed . At the same time Bhima insisted and orderered Kamarupeshwara to worship him instead of Lord Shiva. When Kamarupeshwara declined to do pooja to him, Bhima raised his sword to strike the Shiva Linga which Kamarupeshwar was worshipping. Shiva appeared before him in all his magnificence and a war began. Narada requested Lord Shiva to put an end to this war. Lord Shiva reduced the evil demon to ashes .All the Gods and the sages requested Lord Shiva to make this place his abode. Lord Shiva thus manifested himself in the form of the Bhīmāshankar Jyotirlingam.

It is believed that the sweat that poured forth from Lord Shiva’s body after the battle formed the Bhīmārathi River. This temple is also closely associated with the legend of Shiva slaying the demon Tripurasura .

The Bhīmāshankar temple is a composite of old and the new structures in the Nagara style of architecture. It shows the excellent skills achieved by ancient sculptors. It is a modest yet graceful temple and it dates back to the 13th century . The sabha mandap was developed in the 18th century by Nana Phadnavis. The shikara was built by him. As with other Shiva temples in this area, the sanctum is at a lower level.

Although the structure here is fairly new, the shrine Bhīmāshankaram (and the Bhīmārathi river) have been referred to in literature dating back to the 13th century CE. Jnaneshwar had visited Triamabakeshwar and Bhīmāshankar. A unique bell in Roman style can be seen in front of the temple. This bell has an idol of Mother Mary with Jesus. This large bell was presented by Chimaji Appa who was brother of Bajirao Peshwa I and uncle of Nanasaheb Peshwa. On 16 May 1739, Chimaji Appa collected five large bells after he won in war against the Portugese from Vasai Fort.

Bhīmāshankar is a reserved forest area of 130.78 km2 was declared as wildlife sanctuary in 1985.This sanctuary is a part of Western Ghat, so it is rich in floral and faunal diversity. A variety of birds, animals, insects, plants can be seen. A rare animal Malabar Giant squirrel locally called as " Shekaru" can be found in deep woods. Bhīmāshankar is a trekker’s delight and a traveller’s sojourn.


1.There is another Bhimashankar in Guwahati. Legend says that there was a King named Kamarupa, a devotee of Shiva. A demon called Bhima was constantly troubling the devotees. One day he came to attack the King with his open sword, but the same fell on the Shivalinga. At this the Lord came out of the linga at once and destroyed the demon.Since then legend has it that the Lord has been there in the form of Jyotirlinga.

2. The small village known as Ujjanaka near Kashipur in Nainital claims to have the temple of Bhimashankar. Local people say that this place was known as Dakkini country in the olden days, Bhima, the second Pandava was married to Hidimba and it is stated that Dakkini Hidimba belonged to this place. This temple contains a very big image of the Lord. On the east side of the temple is a tank known as Shivalinga.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Radha’s disguise as Subala – Radharani stories

Subala Dresses as Radharani

The ecstasy of divine love increases in separation. One day, when Krsna was playing with His cowherd boyfriends in the pasturing grounds of Vrndavana, Krsna suddenly felt extreme separation from Radharani. He sent His best friend Subala to Radharani, saying, "Go to My Radha and fetch Her. Without Her, I can’t live. Suddenly I have so much desire for Her company that I can’t stand it anymore. Somehow manage to bring Her." Subala said, "How is it possible to bring Her here in the jungle in broad daylight?" Krsna told him, "Somehow manage it!"

Subala thought, "What should I do?"

Subala was very intimately connected with the family of Radharani’s husband. He went to the house of Radharani and told Her girlfriends, "Krsna can’t tolerate separation from Radharani any longer. He is so eager to meet Her that He is going mad. Somehow you have to arrange for Them to meet."
"How is it possible?" the gopis asked. Subala explained to them that Krsna was nearby in the jungle. They discussed between themselves what to do. Subala was a beautiful boy who resembled Radharani. So Subala took the dress of Radharani, and Radharani wore Subala’s cowherd dress.

When Radharani was discovered wearing the dress of Subala, She was challenged by Her family members: "Subala! What are you doing here?" In the dress of Subala, Radharani said, "A calf is missing and its mother is mooing. So I have come here looking for that calf." So a calf was given to Radharani, and She carried that small calf on her breast into the forest. In this way, Radharani was disguised as Subala, while Subala, who had taken the dress of Radharani, remained behind in Her room.

Radharani had been given a hint of where Krsna was hiding near the forest’s edge and She went to seek Him out. At last, when Radharani saw Krsna, She approached Him in the garb of Subala. Krsna was mad. He could not detect that Radharani had come, but mistook Her for Subala. He said, "Oh, Subala, you have come back without Radharani! Couldn’t you bring Her?"
Radharani began cutting jokes: "No", She said, "It was impossible for me to bring Her in the daytime." Krsna said, "Then what am I to do? I can’t tolerate My life any longer." Radharani said, "If You say so, I can go to Candravali and bring her." "No, no", Krsna said, "Curd cannot satisfy the thirst for milk. It is not possible!" Krsna was faint with disappointment.

Then Radharani embraced Him, saying, "My Lord, can’t You recognize Your maidservant? You failed to recognize Me!" Then Krsna was again full of joy.

।। राधे राधे ।।

Image may contain: 1 person, outdoor

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Places where animals worshipped Lord Shiva

சிவாயநம. திருச்சிற்றம்பலம்.
*கோவை. கு.கருப்பசாமி.*
பதியும் பதியே பணியாய் அருள்வாய்.
அல்லல் என்செயும் அருவினை என்செயும்
தொல்லை வல்வினைத் தொந்தம்தான் என்செயும்
தில்லை மாநகா்ச் சிற்றம் பலவனாா்க்கு
எல்லை யில்லதோா் அடிமை பூண் டேனுக்கே.
–அப்பா் சுவாமிகள்.
🔴சிவனை வணங்கிய உயிாினங்கள், திருத்தலங்கள்.🔴

குரங்கணில் முட்டம்.
குரங்கணில் முட்டம்.
ஆவூா் பசுபதீஸ்வரம்.
🔴17.ஜடாயு பறவை.
🔴22.வெள்ளை யானை.
🔴23.கருப்பு யானை.
தில்லை ஸ்தானம்.
கோவில் னதேவராயன்பேட்டை.
கோவில் திருமாளம்.

*அடியார்களுக்குத் தொண்டு செய்யுங்கள், இறைவன் அவர்களுக்குள்ளிருக்கிறான்.*

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Prasnottara malika in Tamil

-ஸ்ரீ ஆதிசங்கரர் அருளிய பிரச்னோத்தர ரத்தினமாலை

1.பகவானே ,கொள்ள வேண்டியது எது ?
குரு சொல்லும் வசனம்

2.தள்ள வேண்டியது எது ?
வீண் செயல்

3.குரு யார் ?
உண்மை அறிஞன் ,தத்துவ ஞானி ,தன்னை அடைந்த மாணவனின் நன்மைக்காக ஓயாமல் பாடுபடுகிறவன் .

4.மிகவும் இனியது எது ?

5.எவன் சுத்தம் உள்ளவன் ?
மனச்சுத்தம் உள்ளவன் .

6.எவன் பண்டிதன் ?
விவேகி .

7.எது நஞ்சு ?
குரு மொழியை அலட்சியம் செய்தல்

8.மனிதர் வேண்டத்தக்கது எது ?
தனக்கும் பிறருக்கும் நன்மை .அதற்கே பிறவி .

9.எதிரி யார் ?
முயற்சி இல்லாச் சோம்பல் .

10.முழுக் குருடன் யார் ?
ஆசை வலைப்பட்டவன் .

11.சூரன் யார் ?
பெண்களிடம் மயங்காத வைராக்கியம் உடையவன் .

12.செவிக்கு அமுதம் எது ?
சாதுவின் உபதேசம் .

13.பெருமை எதனால் ?
எதையும் பிறரிடம் வேண்டாமையினால் .

14.தாழ்வு எது ?
தாழ்ந்தவனிடம் யாசிப்பது .

15.எது வாழ்வு ?
குற்றமின்மை .

16.எது மடமை ?
கற்றும் ,கற்ற வழியில் நில்லாமை .

17.நரகம் எது ?
பிறர் வசம் இருப்பது .

18.செய்யத்தக்கது எது ?
உயிருக்கு இனிமை .

19.அனர்த்தம் விளைவிப்பது எது ?
அகம்பாவம் .

20.சாகும் வரை மனதைக் குடைவது எது ?
மறைவில் செய்த பாவம் .

21.முயற்சி எதன் பால் ?
கல்வி ,ஈகை ,நல்ல மருந்து –இவற்றின் பால் .

22.எதிலிருந்து விலகுவது ?
தீயர் ,பிறர் மனைவி ,பிறர் பொருள் .

23.விருப்புடன் எதைச் செய்வது ?
தீனாரிடம் கருணை ,நல்லவரிடம் நட்பு .

24.உயிரைக்கொடுத்தாலும் திருத்த முடியாதவர் யார் ?
,மூர்க்கர், சந்தேகப்பேர்வழிகள் ,தாமசர் ,நன்றி கெட்டவர் .

25.சாது யார் ?
ஒழுக்கமுள்ளவன் .
தீ நடத்தையுள்ளவன் .

26.உலகை வெல்பவன் யார் ?
உண்மையும் பொறுமையும் கொண்டவன் .

27.உயிர்க்கூட்டம் யாருக்கு வசமாகும் ?
உண்மையை இனிமையாக பேசுபவனுக்கு .

28.குருடன் யார் ?
காரியமில்லாதவன் ,தகாததை செய்பவன் .

29.செவிடன் யார் ?
நல்லுரை கேளாதவன் .

30.ஊமை யார் ?
தக்க காலத்தில் இன்சொல் பேசத்தெரியாதவன் .

31.ஈகை எது ?
கேளாது கொடுத்தல் .

32.நண்பன் யார் ?
தீமை புகாது தடுப்பவன் .

33.கவனமாக வாழ்வது எப்படி ?
இன்சொல் ,ஈகை ,அறிவு ,செருக்கின்மை ,பொறுமை ,சௌகரியம் ,தியாகத்துடன் கூடிய செல்வன் ஆதலே .

34.அறிவுடையார் யாரை வணங்குவர் ?
இயல்பாகவே அடக்கமுடையவரை .

35-உலகம் யாருக்கு வசப்படும் ?
தருமசீலராய் பெரியோர் சொல் கேட்டு நடப்பவரை .

36.விபத்து யாரைத் தீண்டாது ?
அடக்கத்துடன் பெரியோர் சொல் கேட்டு நடப்பவரை .

37.சரஸ்வதி யாரை விரும்புவாள் ?
சுறுசுறுப்பான மூளை ,நீதி நெறி –இரண்டும் உடையவரை .

38.லட்சுமி யாரை விட்டு விலகுவாள் ?
அந்தணர் ,குரு ,தேவர் —இவர்களை தூற்றித் திரிபவரை .

39.கவலை இல்லாதவன் யார் ?
பணிவுள்ள மனைவியும் ,நிலையான செல்வத்தையும் உடையவன் .

40.மனிதர் சம்பாதிக்கத் தக்கவை எவை ?
கல்வி ,செல்வம் ,புகழ் ,புண்ணியம் .

41.எல்லா நல்ல குணங்களையும் அழிப்பது எது ?
கருமித்தனம் .

42.பெரிய தீட்டு எது ?
கடன் தொல்லை .

43.கடவுளுக்கு பிரியமானவர் யார் ?
தானும் மனத்துயர் இன்றிப் பிறர் மனத்தையும் புண் படுத்தாதவர் .

44.நம்பத்தகாதவன் யார் ?
சதா பொய் சொல்லுபவன் .

45.பொய் எப்போது தீதில்லை ?
தருமப் பாதுகாப்பின் போது .

46.உடலெடுத்தவருக்கு எது பாக்கியம் ?
ஆரோக்கியம் .

47.யார் தூய்மையானவன் ?
எவனுடைய மனத்தில் களங்கம் இல்லையோ ,பொறாமை இல்லையோ அவனே தூய்மையானவன் .

48.தாமரை இலையில் தண்ணீர் நிற்காதது போல வாழ்க்கையில் நிலையில்லாமல் இருப்பவை எவை ?
இளமை ,செல்வம் ,ஆயுள் .

49.சாதிக்க வேண்டியது எது ?
என்ன நேர்ந்தாலும் மற்றவர்களுக்கு எப்போதும் நன்மையே நாம் செய்ய வேண்டும் .

50.துக்கம் இல்லாதவன் யார் /
கோபம் இல்லாதவன் .

51.அந்தணன் உபாசிப்பது எவரை /
காயத்திரி ,சூரியன் ,அக்னி ,சம்பு .

52.இவற்றில் உள்ளது என்ன ?
சுத்த சிவ தத்துவம் .

53.யார் பிரத்தியட்ச தேவதை ?
மாதா .

54.பூஜ்ய குரு யார் ?
தந்தை .

55.சர்வதேவதாத்மா யார் ?
வேதவித்தையும் நல்ல கர்மானுஷ்டானமும் கொண்ட விப்ரன் .

56.எதனால் குலம் அழியும் ?
சாது ஜனங்களை புண்படுத்துவதால் .

57.யார் வாக்கு பலிக்கும் ?
சத்திய ,மௌன ,சம வீலர் வாக்கு.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Chandra Choodeswarar temple

Courtesy:Sri.Kovai K.Karuppasamy

உடும்பாக வந்த உமையாள்த் தலைவன்.
நாரதா் ஒரு சமயம் சந்திரசூடேஸ்வரரை வழிபட்டதாகவும், அப்போது சிவன் அவா் முன் உடும்பாக தோன்றி காட்சியளித்து மறைந்ததாராம்.

அவருக்குக் காட்சியளித்த உடும்பின் உடலில் பல வண்ணங்களுடன் கண்ணைப் பறிக்கும் விதமாக ஜொலித்தாராம். இதைக் கண்டு அதிசயித்த நாரதா் , தனது தந்தை பிரம்மாவிடம், இதைப் பற்றிச் சொல்லி விளக்கம் கேட்டாா்.

அதற்கு பிரம்மா….
ஒரு சமயம் சிவன் பலவண்ண உடும்பு வேடமெடுத்து பாா்வதிக்கு முன் ஓட ஆரம்பித்தாராம். இதன் அழகில் மயங்கிய பாா்வதி அதனைப் பிடிப்பதற்காக அதனைத் தொடா்ந்தபடி அவளும் ஓடினாள். ஓடிய ஒரு சமயத்தில் அதன் வாலைப் பிடித்து விட்டாள்.

அங்ஙனமே பாா்வதியின் உடல் மரகத வண்ணத்தில் மாறிவிட்டது. அவள் திகைத்து சுதாாிப்பதற்குள், உடும்பு தப்பி மாயமாய் மறைந்தோட ஆரம்பித்தது.

எப்படியும் அதை பிடித்துவிட தீா்மானித்து, பாா்வதி தொடா்ந்து ஓடினாள். பல மலைகள் சமவெளிகள் தாண்டி கடைசியாக ஒசூா் மலைக்கு வந்து அங்கிருந்த மரம் ஒன்றின் உச்சியில் உடும்பு உள்ளதை பாா்த்தாள் பாா்வதி.

அந்நேரம் அங்கே!" முத்கலா், உச்சாயினா் எனும் இரு முனிவா்கள் தவம் செய்து கொண்டிருந்தனா். அவா்களில் முத்கலா் உடும்பைக் கண்டு அதிசயித்து, இதனை உச்சாயினருக்கும் காட்ட எண்ணி, உச்சாயினரை கூவி அழைத்தாா்.

கூப்பிட்ட சத்தம் கேட்டு உடும்பு அங்கிருந்தும் தப்பி மறைந்தோடிப்போனது.

உடும்பை பிடிக்க முடியாது போன வருத்தம் பாா்வதிக்கு. அந்தக் கோபத்தில் கூவிக்குரலிட்டு விரட்டிவிட்ட அந்த இரு முனிவா் இருவாில் ஒருவரை வாய் பேச முடியாதபடியும், மற்றொருவரை செவி கேட்காது போகும்படியும் மாற்றிவிட்டாள்.

ஆனாலும் அந்த நொடியிலேயே பாா்வதி மனம் வருந்தி, சிவனை மனமாற பிராா்த்திக்க அவா் அங்கேயே காட்சி கொடுத்ததுடன், "கவலைப்படாதே!" இந்த இருவருக்கும் மற்றொரு நாளில், நான் காட்சி கொடுத்து அவா்கள் சாபத்தை அகற்றி அவா்களுக்கு முக்தி அளிப்பேன் என வாக்குறுதி கொடுத்தாா்.

ஆக அம்மலை பாா்வதிக்கு காட்சி கொடுத்ததாகவும் ஆனது. ஆக சிவனே காட்சி தந்த மலையானதால்!… (அதனால்தான் இம்மலையிலும் கிாி வலம் செல்லும் வழக்கம் உண்டு).

அடுத்து, பாா்வதிக்கு மரகத வண்ணம் ஏற்பட்டதால், அன்னைக்கு மரகதம்பாள் எனப் பெயா்.

மலையில் உடும்பைத் தேடிப் போன ஒரு சமயம் பாா்வதிக்கு கடுமையான தாகம் ஏற்பட்டது. தாகம் தீருவதற்கு அலகநந்தாவை வேண்டி, தனக்கு தாக சாந்தி செய்து உதவ வேண்டும் எனக் கோாினாள்.

உடனே, அலகநந்தா… ஊறிறுப்பெருக்கெடுத்து ஊறியது. .சில நிமிடங்களில் தண்ணீர் குளமாக நிரம்பியது. மகிழ்ந்துபோன பாா்வதி , உடனே தன் கையை தண்ணீரில் வைத்து எடுத்துக் குடித்தாள்.

அடுத்த வினாடி…. அவ்வதிசயம்….

அவளுடைய மரகத உடல் வண்ணம் முழுவதும் குளத்தில் இறங்கி அது பச்சை வண்ணமாக மாறியது. அதே சமயம் பாா்வதியின் உடல் தன் பழைய வண்ணத்தை பெற்றது.

பாா்வதியை இக்கோயிலில் தனி சந்நிதியில் மரகத வல்லியம்மனாக தாிசிக்கலாம். இரு முனிவா்கள் முத்கலா், உச்சாயினா் ஒரு கால கட்டத்தில் சாபம் விலகி உடும்பு தாிசனம் பெற்றனா். உடும்பைத் தேடி வந்த இந்த மலையைத் தூரத்திலிருந்து பாா்த்தால், நந்தி அமா்ந்திருப்பது போலிருக்கும்

ஒரு சமயம் தா்மதேவதை தட்சணபினாகினி, பெண்ணாற்றங்கரையில் சிவனைக் குறித்து கடும் தவம் செய்தாள். தவத்திற்கு மகிழ்ந்த ஈசன், தட்சணபினாகினிக்கு காட்சி தந்த போது, " தான் சிவனின் வாகனமாக இருக்க விரும்புவதாக கேட்க, அதனால் தவம் செய்த மலையையே நந்தியாக தோன்ற வைத்ததுடன், அதில் தனக்கு காட்சியளித்த நீா், இங்கு நிரந்தரமாக குடியேறி மக்களின் கோாிக்கைகளுக்குச் செவிசாய்த்து நிறைவேற்ற வேண்டும் என கோாினாளாம். அதனை அப்படியே நிறைவேற்றியதால்தான் அம்மலை நந்தி உருவில் காட்சியளிக்கிறது.

கிருஷ்ணகிாி மாவட்ம்.
பெங்களூரு — சென்னை தேசிய நெடுஞ்சாலையில் ஓசூா் உள்ளது.ஊான் கிழக்குப் பகுதியில் பிரபலமான ஸ்ரீ மரகதாம்பிகை சமேத சந்திரசூடேஸ்வரா் கோயில். மலையின் அடிவாரத்திலிருந்து சுமாா் 200 படிகள் ஏறினால் கோயிலை அடையலாம். வாகனம் கோயில் வரை செல்ல கான்கிாிட் சாலை வசதி உள்ளது.
கோயில் நுழையும் முன், பாா்வதிதேவிக்கு மரகத வண்ணம் இறங்கி பச்சை வண்ணமான குளம் காணலாம்.

கோயிலினுள்ளே ஜலகண்டேஸ்வரரைத் தாிசிக்கலாம். வறட்சி ஏற்படும் சமயங்களில் ஈங்குள்ள ஜலகண்டேஸ்வரரை நீரால் நிரப்பி பூஜை செய்வாா்களாம். அப்படிச் செய்யும் போது மழை பெய்யுமாம். கா்ப்பகிரகத்தினுள் சந்திரசூடேஸ்வரா் சிவலிங்கமாய் காட்சி தருகிறாா்.

கோயில் பரப்பளவு 3 ஏக்கா். அதனால் பெளா்ணமியன்று கிாிவலம் செய்கிறாா்கள். இங்குள்ள லிங்கம் சுயம்பு. சந்திரகாந்தகல்லைப் போல் மிகத் தூய்மையான அழகுடன் பாா்வதிக்கு காட்சி தந்தாா் சிவன்.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Glory of Rama nama

ராம நாம ஜெப மகிமை.

ஒரு ராஜா அவனுடைய மந்திரியோடு காட்டில் வேட்டையாட போனான். மந்திரி சிறந்த ராம பக்தன்.

எப்போதும் அவன் ராமநாமம் உச்சரித்துக்கொண்டிருப்பவன். ரொம்ப கெட்டிக்கார மதியூகி என்பதால் ராஜாவுக்கு அவனிடம் நிறைய கேள்விகள் கேட்டு
பதில் பெறுவதில் இன்பம். காட்டில் வேட்டையாட வெகு தூரம் போனதில் ராஜா களைத்து போனான். பசி காதடைத்தது. களைப்பு தீர ஒரு மரத்தடியில் இருவரும் அமர்ந்தனர். மந்திரி சற்று வயதானவன் கூட. கிளம்பு நாம் இருவரும் எங்காவது உணவு தேடுவோம் என்றான் ராஜா.
இல்லை ராஜா நான் வரவில்லை. இங்கேயே இருக்கிறேன் என்றார் மந்திரி.

நீ என்ன செய்வாய் நான் வரும்வரையில்.

பேசாமல் ராம ஜபம் பண்ணிக்கொண்டு இருப்பேன்.

ராஜா சிரித்தான்.

ராம ஜபம் உணவு கொண்டு தருமா? கஷ்டப்பட்டு உழைத்தால், முயற்சி எடுத்தால் மட்டுமே உணவு கிடைக்கும். புரிந்து கொள். நீ ரொம்ப களைத்திருக்கிறாய். ஆகவே இங்கேயே இரு. நான் போய் அருகில் எதாவது வீடு இருக்கிறதா என்று பார்த்து உணவு சேகரித்து வருகிறேன் என்று ராஜா கிளம்பிவிட்டான்.

மந்திரிக்கு தனிமையில் ஆரண்யத்தில் ராமநாம ஜபம் பண்ண நேரம் கிடைத்ததே வரப்ரசாதம் என கருதி சந்தோஷமாய் ஜெபத்தில் ஈடுபட்டான்.

சுற்றி அலைந்து ஒரு வீட்டை எங்கோ கண்டுபிடித்து ராஜா கதவை தட்டினான். வீட்டில் இருந்தவர்கள் ராஜாவை அடையாளம் கண்டு கொண்டு வரவேற்று அவனுக்கு அவர்களால் முடிந்தவரை விருந்து வைத்தனர். ராஜாவும் உண்டு பசியாறி மந்திரிக்கும் உணவு பொட்டலம் கொண்டுவந்தான்.

இப்போது புரிகிறதா. என் உழைப்பும் முயற்சியும் தான் உணவு தந்தது. உன் ராம நாம ஜபம் என்ன பலன் தந்தது? என்றான் ராஜா.

அவனை ஏற இறங்க பார்த்து மந்திரி அமைதியாக சொன்னான்:

நீ ஒரு பெரிய ராஜா, உணவுக்காக அலைந்து தேடி ஒரு எழை குடும்பத்திடம் பிச்சையெடுத்து உண்டு பசியாறினாய். என்னைப் பார் இருந்த இடத்திலேயே நான் செய்த ராமநாம ஜெபம், ஒரு ராஜாவின் கையால் எனக்கு உணவு கொண்டு வந்து தந்தது. இப்போது புரிகிறதா ராம நாம ஜெப மகிமை என்றாuர்.

ராஜா மந்திரியை பக்தியோடு நோக்கினான்.


Posted in Uncategorized | Leave a comment

Mrityunjaya Shiva



  • P.R.Kannan

The term ‘SIVA’ means one who is Auspicious. Auspiciousness is generally associated in human mind with fulfilment of certain desires, attainment of certain pleasant and agreeable ends etc., mostly sanctioned by Sastras. This is the experience of joy in the worldly life. For instance we refer to ‘auspicious’ occasions of Upanayanam, Marriage, Seemanthonnayanam etc. Siva the personification of auspiciousness is reputed to be ‘Asutosha’, quickly pleased. He is also ‘Ardhanariswara’, having given away the left part of his form to his consort Parvathi. He is therefore full of compassion and motherly love, specially for the devotee who offers intense prayers. As Mrityunjaya, he is remembered as the conqueror of Mrityu, who is none other than the Lord of death, Yama. The celebrated Vedic Maha Mrityunjaya mantra, also commonly known as Triyambaka mantra, is chanted during Upanayanam, Marriage etc. for attaining long life and prosperity. A mantra is said to protect the one who chants it – मननात् त्रायते इति मन्त्रः.

The Story of Markandeya

The story of how Siva protected the boy Markandeya from Yama comes to everyone’s mind in this context. Once upon a time, there lived a sage called Mrikandu with his wife Marudvati. Both were devotees of Siva. They were childless and they prayed intensely to Siva for a child. Siva appeared before them and asked the couple if they desired an ordinary son who would live a long life, or an exceptionally meritorious son who would live a short life. The couple chose the latter. In due course, Marudvati gave birth to a male child, who was named Markandeya (son of Mrikandu). Markandeya was an extraordinarily gifted child, and became an accomplished sage early in his childhood. He was especially devoted to Siva, and had mastered the Maha Mrityunjaya Mantra. At the age of sixteen, his sojourn on this earth had come to an end, and Yama, death personified, came personally on his mount of ox to take him away. At that time Markandeya was worshipping the Siva Lingam. When he saw Yama, Markandeya held the Siva Linga in tight embrace out of fright and prayed for Siva’s protection. The young lad broke into a soulful song of praise of the supreme qualities of Siva. Each sloka ends with the refrain: चन्द्रशेखरं-आश्रये मम किं करिष्यति वै यमः- “When I have taken refuge in Chandrasekhara, what can Yama do to me?" In this Stotra, Markandeya extols Siva’s acts of bravery and compassion, citing Tripurasamhara, killing of asuras like Andhaka, reducing Manmatha to ashes and bringing him back to life later, destruction of Daksha’s yagna, and holding the conceited Ganga on his head. He adds that Siva is the supreme physician for all worldly sufferings; he cleanses us of all our sins accumulated in innumerable births. Markandeya concludes his prayer with:

विश्वसृष्टिविधायिनं पुनरेव पालनतत्परं

संहरन्तमथ प्रपञ्चं-अशेष-लोकनिवासिनम् ।

क्रीडयन्तं-अहर्निशं गणनाथयूथ-समावृतं

चन्द्रशेखरं-आश्रये मम किं करिष्यति वै यमः ॥

“Siva projects the universe, protects it and destroys it in due time leaving no trace of creation behind. He is engaged in sport day and night, surrounded by the heads of Ganas. When he is my refuge, what can Yama do to me?”

रुद्रं पशुपतिं स्थाणुं नीलकण्ठं-उमापतिम् ।

नमामि शिरसा देवं किं नो मृत्युः करिष्यति ॥

“I bow my head in obeisance to Rudra, the master of all souls, the changeless, eternal, the blue-necked consort of Uma. What can death do to us?”

Yama could not care less for the boy’s prayerful state and threw his death-noose around the boy-sage, which encircled the Siva Lingam too.


Suddenly, the Siva Lingam burst open with a thundering roar, and a majestic, fiery form of Siva appeared out of the blazing light. Enraged that Yama should have the audacity to encircle the Siva Lingam with his noose, Siva struck down Kala (Yama is also called Kala, Time, since Time brings death to all beings) with his Trisula. Markandeya was thus spared from death. Siva blessed Markandeya with eternal life and proclaimed that he shall forever remain a sixteen-year-old sage. The assembly of Devas who had witnessed the spectacle begged Siva to revive Yama, as a world without death would put unbearable burden on the earth. Siva then revived Yama, and declared that His devotees were forever to be spared from the noose of Yama. Since that day, the fiery form of Siva that appeared to save the boy-sage Markandeya is called Kalasamhara Murti (or Kalari). Markandeya attained enlightenment at a young age by Siva’s grace. He was no more bound by time (kala) or death. He had broken through the cycle of birth and death. Verily, Markandeya had gained oneness with Lord Mrityunjaya and conquered death itself.

Siva is beyond death and time. He is the Eternal Lord. He is the Ruler of time (Mahakaleshvara); he is the Originator of time (Mahakala) and Destroyer of time (Kalari or Kalasamhara Murti). Time in the story is represented by Yama since time brings death and dissolution to all things, but Siva brings death to time itself. When all things are extinct, Siva alone remains. Siva is called Maha Mrityunjaya, the great Conquerer of Death.

The Story of Svetha

Skanda Puranam recounts another story similar to Markandeya’s. There was a king called Svetha, a great devotee of Siva. His rule was in strict adherence to the principles of dharma; the subjects were all prosperous, happy and peaceful. When the time came for his passing away from earth, Yama despatched some terrible-looking Yamadutas for fetching Svetha. When the messengers, armed with the rope, arrived, they found the king in deep meditation of Siva. They could not approach him. Yama then came himself, armed with his ‘Danda’ (stick); he too could not bring himself to attack Svetha; he stood like a statue. Kala now came, with his sharp-edged dagger drawn. He chided Yama for failing to perform his assigned task. Now he himself prepared to attack Svetha. Siva at that very instant opened his third eye and reduced Kala to ashes. Svetha came to his senses by now and, observing the ashes of Kala, praised Siva with a beautiful hymn and asked him who had been burnt to ashes. Siva said that it was Kala, who had come to take away Svetha, burnt now in order to protect him. Svetha prayed to Siva: “It is owing to Kala that some people are established in dharma, some are very devoted, some are Gnanis and some have attained Liberation. Kala is indeed the creator and protector as well as the destroyer of beings. Hence please bring Kala back to life.” The attitude of Svetha, praying for the life of Kala at that instant, when he himself had just escaped the clutches of death owing to the intervention of Siva, is indeed remarkable. This shows the true state of mind of a ‘Sthitapragna’.

Siva happily acceded and, with a smile, granted life to Kala. Overcome by bashfulness, Kala praised Siva and said to Svetha: “This entire universe is under my control. But you have won over Siva, the lord of lords.” The king in turn extolled Kala as another form of Siva himself. Yama returned to his city and ordered Yamadutas to be very careful and avoid going near true devotees of Siva. Svetha ruled the kingdom for many more years with strict adherence to dharma and attained to Siva Sayujyam in time. Vyasa concludes by saying:

एवं भक्तिपराणां च महेशे च जगद्गुरौ ।

सिद्धिः करतले तेषां सत्यं प्रतिवदामि वः ॥

“To those who are supremely devoted to Maheswara, the Guru of the universe, all attainments are on hand; this is truth.”

Maha Mrityunjaya Mantra

We find that the Maha Mrityunjaya mantra is chanted with great devotion especially by people who are terminally sick in order to avert death and regain good health. The mantra wards off deaths by snake-bites, lightning, accidents with motor, fire, water, air etc. Again, diseases pronounced incurable by doctors are cured by this mantra, when chanted with full sincerity, faith and devotion. It is a mantra to conquer death.

Sastras however attach greater importance to life beyond death. It can be easily seen on introspection that the pleasure derived from mundane experiences is short-lived. Sanatana dharma makes it abundantly clear that true auspiciousness is the stage when we get relief from the never-ending cycle of repeated births and deaths. That is everlasting happiness, unmixed with even a tinge of misery. Man has to realise through discrimination the futility of running after transient worldly pleasures, which only result in ultimate gloom; he should seek the Lord’s Feet for succour. This requires two things: one, recognition of all worldly possessions, experiences, happenings etc. as unalloyed misery; two, realisation of the Lord alone as the single source of eternal happiness. Unless one starts to practise detachment with things worldly, he cannot make much progress in his sadhana to attain the lord, the state of never returning to the world. This is easily said, but extremely difficult to practise. Sastras exhort us to live life like the lotus in water; i.e. draw sustenance from the world for day-to-day activities, but be above and immune to the temptations of the world. One has necessarily to maintain his own body and his near and dear ones, all the while attaching himself to the world. But he should always keep in mind that all this including his own body and mind are but temporary illusory tools, to be cast away at the appropriate time. He should not lose sight of his ultimate aim, viz. attainment of Siva. After using the ladder to reach the terrace, one does not need the ladder any more. This is the Supreme Gnana. Siva stands for this Gnana. ‘Gnanam-icchet Maheswarat’- says the adage; one should pray to Siva for granting this Gnana. Siva being Asutosha grants our prayers quickly. It is interesting that one, who possesses the most valuable thing, is ready to part with it quickly, if only we pray sincerely.

Maha Mrityunjaya mantra cited above is indeed the most powerful Vedic mantra addressed to Siva, praying for quick attainment of Gnana. It is Moksha mantra. The mantra says:

ॐ त्र्यम्बकं यजामहे सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम् ।

उर्वारुकमिव बन्धनान्-मृत्योर्-मुक्षीय माऽमृतात् ॥

‘We pray to the three-eyed Siva, who is full of nice scent and who increases our nourishment, that we should be freed from the cycle of births and deaths, like the ripe cucumber getting separated from its stem effortlessly and be never deprived of immortality.’

It is in practice to chant this mantra and the succeeding Riks along with Sri Rudradhyaya. The three eyes of Siva are said to refer to three acts of creation, sustenance and destruction, three worlds (upper, earth and lower), three attributes (Satva, Rajas, Tamas), three Vedas (Rik, Yajus and Sama), and, Surya, Chandra and Agni (the three luminous objects).

It is said that as the scent, colour etc. of the form of Sri Parameswara are all superior as mentioned in Upanishad through ‘Divyagandhah’, ‘Divyarasah’ etc., the term ‘Sugandhim’ has been used here. But the deeper meaning is that just as good scent drives away bad smell instantly, Siva’s grace destroys all the evil vasanas (tendencies) from the worshipper’s mind and fills it with Gnanam. Vedanta teaches that vasanas acquired over several lives do not get extinguished by merely experiencing the fruits of Punya (merit) and Papa (sin). They only mutiply and get strengthened.

Durvasana Pratikara Dasakam

Realising the difficulties faced by aspirants in overcoming Vasanas, Adi Sankaracharya has composed a special ‘Durvasana Pratikara Dasakam’, where he details the steps one has to take in order to keep fighting the constantly resurfacing evil vasanas. One has to keep charging the mind with good vasanas all the time. Start the day with meditation on Bhagavan. Do karmas prescribed by Vedas. Avoid prohibited acts. Study Itihasas and Puranas to digest the evils arising from bad vasanas and the good resulting from good vasanas. Pay particular attention to the Moksha Dharma chapters in Mahabharata and Yoga Vasishtam. In order to develop constant love and devotion to Bhagavan, read stories like Srimad Bhagavatham. Get over desires and greed by practising contentment and the thought of difficulties in fulfilling them. Considering the false nature of mundane existence, do not plan actions for achieving worldly ends. Conquer the habit of harsh speech by cultivating sweet words of address. Avoid needless speech by adopting the habit of silence. When anger arises in mind, overcome by forbearance. Avoid conceit by remembering stories of arrogant men falling to dust. When confronted with false slander, remember that even avataras like Rama and Krishna faced such errant behaviour and ignore it. Patiently bear the troubles inflicted by others as that would exhaust the evil karmas.

Overcome sloth by consuming Satvic foods. Continue wakefulness till sleep comes; this will avert dreams. Never feel wretched. Think that you are the eternal blissful Atman. Overcome attachment to close relatives by thinking of the misery that would ensue when they depart. Cultivate loneliness and thus get over the pulls of the sense organs. Be ever alert. Thinking that Prarabdha would take its course in all mundane matters, meditate on Atman. This way, you can overcome the attachment to body (Ahankara) and possessions (Mamakara). Like the leakage of water from a basket full of holes, the power of life is gradually exiting from various openings in the body. Do not waste the most valuable human birth; Experience the bliss of Atman.

धैर्यैर्-आवत-शान्ति-धेनु-दम-सन्मन्दारबृन्दं सदा

मत्र्याद्यप्सरसं विवेकतुरगं सन्तोष-चिन्तामणिम् ।

आत्मज्ञान-महामृतं समरसं नैराश्य-चन्द्रोदयं

वेदान्तार्णवं-आश्रयन्-अनुदिनं सेवस्व मुक्तिश्रियम् ॥

“Churn the ocean of milk of Vedanta and obtain the nectar of Atmagnana and the Lakshmi called Mukti. While churning, you will also get the byproducts of Airavata (elephant) of courage, Kamadhenu of peace, Kalpaka trees of conquest of sense organs, Apsara women of friendship, compassion etc., Uchaisravas (horse) of discrimination, Chintamani (gem) of contentment and the moonshine of dispassion.”

Vasanas are fully destroyed only at the dawn of Gnana by the grace of Lord. Further, Parameswara blesses growth of the nourishment of his devotees in all respects. This nourishment acts in accordance with the wish of the devotee. If he craves for worldly pleasures, he attains them. If he desires Moksha, Siva is only too pleased to guide him on the right path and grant him Moksha. Hence the prayer in this mantra is specifically directed to attainment of immortality: we, who extol that Parameswara, should be relieved from the bondage of samsara effortlessly, just as the ripe cucumber falls off on its own from the connecting stem. We should never fall off the aim of Moksha, i.e. Nivritti Marga (path of renunciation), which is the path for Moksha.

References in Puranas

Lingapuranam says:

त्रियम्बकसमो नास्ति देवो वा घृणयान्वितः । प्रसादशीलः प्रीतश्च तथा मन्त्रोऽपि सुव्रताः ॥

तस्मात्सर्वं परित्यज्य त्रियम्बकं-उमापतिम् । त्रियम्बकेन मन्त्रेण पूजयेत्-सुसमाहितः ॥

सर्वावस्थां गतो वापि मुक्तोऽयं सर्वपातकैः । शिवध्यानान्न सन्देहो यथा रुद्रस्तथा स्वयम् ॥

“There is no Devata equal in compassion to Triyambaka (Siva). He is pleased quickly and is very kind; his mantra (Triyambaka mantra) also has the same characteristics, o virtuous people! Hence one should leave everything aside and worship the consort of Uma, Triyambkeswara with the Triyambaka mantra with full concentration. In whichever condition he is, the devotee will be released of all sins by meditating on Siva; there is no doubt; he will become same as Rudra.”

Skanda Puranam extols Kalasamharini Murthi thus:

पक्वानाञ्च भयं कालात्-सजह्रे दयया यतः ।

कालसंहारिणी मूर्तिः कथिता सा मुनीश्वरैः ॥

“Siva, who removes the fear of Kala from the minds of mature Gnanis out of compassion, is called Kalasamharini Murthi by the best among sages.”

Periya Puranam, which describes the life stories of the Saivite saints called Nayanmars, mentions the interesting story of a saint called Rudra Pasupathi Nayanar.

Image result for rudra pasupathi nayanar

He was an exception to the general pattern of happenings in the life of the other Nayanmars, who attained Moksha after being subjected to rigorous tests of devotion. Pasupathi was born in a rich brahmana family, in a town called Tiruttalaiyur, on the banks of Kaveri. He learnt Vedas in his young age, but he was greatly fascinated with Sri Rudram, a great section of Yajur Veda on Siva, extolling his omnipresence and supreme power to grant Moksha. Everyday after doing Puja at home and also in Siva temple with fragrant flowers, Pasupathi went to the temple tank and being neck deep in water, used to chant Sri Rudram several times during the day till sunset. He used to come back home and chant the sacred Panchakshari mantra till he slept. This procedure continued for several years and Siva bade him to come to Chidambaram and chant Sri Rudram, as he liked his singing very much. He then went to Chidambaram and in the golden court there, he chanted Sri Rudram in the presence of the Dikshitars. He merged in the Effulgence of Nataraja, as he was singing Sri Rudram!

Posted in Uncategorized | Leave a comment