Thirunaraiyur temple


சிவாயநம. திருச்சிற்றம்பலம்.
*கோவை.கு.கருப்பசாமி.*
பதியும் பணியே பணியாய் அருள்வாய்.
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
பிரபஞ்சநாதனே போற்றி!
பிறவாவரமருளுநாயகா போற்றி!
🔔 *பாடல்பெற்ற சிவ தல தொடர்.83.* 🔔
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
🌹 *சிவ தல அருமைகள் பெருமைகள் தொடர்.* 🌹
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
🌷 *திருநறையூர்.*🌷
(நேரில் சென்று தரிசித்ததைப் போல………….)
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
*சித்த நாதேஸ்வரர் கோவில், திருநறையூர் (சித்தீச்சரம்)*

*இறைவன்:* சித்தநாதேஸ்வரர், வேதேஸ்ஸரர்.

*இறைவி:* செளந்தர நாயகி, அழகாம்பிகை.

*தல விருட்சம்:* பவளமல்லி.

*தல தீர்த்தம்:* சூல தீர்த்தம்.

*உள் சந்நிதிகள்:* சித்தீச்சரமுடையார்,கங்காளதேவர்.

தேவாரப் பாடல் பெற்ற தலங்களில் காவிரியின் தென்கரையில் அமைந்துள்ள இத்தலம் அறுபத்து ஐந்தாவதாகப் போற்றப் படுகிறது.

*புராணப் பெயர்கள்:*
நரபுரம், குபேரபுரம், பிரமபுரம், சுகந்தவனம், திருநறையூர்ச்சித்திரம்.

*பழமை:*
சித்தர்கள் வழிபட்டதால் சித்த நாதேஸ்வரர் எனவும், தேவர்கள் வழிபட்டதால் தேவேஸ்வரர் என்றும், சித்தர்கள் இங்கு கோயில் கொண்டிருப்பதால் இப்பகுதி சித்தீஸ்வரம் எனவும் அழைக்கப்படுகிறது.

துர்வாச முனிவரால் பறவை உருமாறி, சாமம் பெற்ற நரன் இங்கு வழிபட்டதால் இத்தலத்திற்கு நரபுரம் என்ற பெயரும் உண்டு.

இங்கிருக்கும் லிங்கம் மிகப்பழமையானவை.

*தேவாரம் பாடியவர்கள்:*
திருஞானசம்பந்தர் – 3
சுந்தரர் – 1.

*இருப்பிடம்:*
கும்பகோணத்தில் இருந்து நாச்சியார்கோவில் செல்லும் வழியில் பத்து கி.மி. தொலைவில் திருநறையூர் உள்ளது.

திருநறையூர் பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருந்து மிக அருகிலேயே ஆலயம் உள்ளது.

108 திவ்யதேசங்களில் ஒன்றான நாச்சியார்கோவில் என்ற வைணவத்தலம் சித்த நாதேஸ்வரர் ஆலயத்தில் இருந்து ஒரு கி.மி. தூரத்தில் இருக்கிறது.

*அஞ்சல் முகவரி:*
அருள்மிகு சித்த நாதேஸ்வரர் திருக்கோயில்,
திருநறையூர்,
நாச்சியார்கோவில் அஞ்சல்,
கும்பகோணம் வட்டம்,
தஞ்சாவூர் மாவட்டம்.
PIN – 612 102.

*ஆலயத் திறப்பு:* இவ்வாலயம் தினந்தோறும் காலை 6.00 மணி முதல் பகல் 12. 00 மணி வரையிலும், மாலை 5.00மணி முதல் இரவு 8-30 மணி வரையிலும் ஆலயம் திறந்திருக்கும்.

*பூஜை:* ஆகம விதிப்படி.

*கோவில் அமைப்பு:* சோழர்காலத் திருப்பணியைப் பெற்ற இக்கோயிலின் ராஜகோபுரம் ஐந்து நிலைகளையுடன் மேற்கு நோக்கி காட்சி தர…. *சிவ சிவ சிவ சிவ* என மொழிந்து கோபுரத்தைத் தரிசனம் செய்து வணங்கிக் கொண்டோம்.

கோபுர வாயில் வழியாக உள்ளே நுழைந்தபோது, முதலில் நேராக கவசமிடப்பிட்ட கொடிமரத்தைக் காணப் பெறவும், விழுந்து தரிசித்து வணங்கிக் கொண்டோம்.

அடுத்திருந்த கொடிமரத்து விநாயகர் இருந்தார். விடுவோமி? காதைத் திருகி தோப்புக்கரணமிட்டு வணங்கிக் கொண்டோம்.

தொடர்ந்து பலிபீடத்து முன் வந்து நின்று,………

ஒவ்வொரு முறை ஆலயம் வரும் போதும் நம்மிடமிருக்கும் ஆணவமலத்தை பலிபீடத்தில் பலியிட்டுதான் திரும்பி செல்கிறோம்.

அப்படியிருந்தும் திரும்ப ஆலயம் வருவதற்குள் பாலாய்ப்போன இந்த மானுடம், இக்கலிகாலத்தில் மீண்டும் மீண்டும் ஆவணமலத்தை கூட்டிவைத்துக் கொண்டு வந்து விடுகிறது.

மனசு கேட்கவில்லை. மனதில் இருந்த ஆணவமலத்தை பலிபீடத்தில் பலியிட்டு விட்டு, இனி இந்நெஞ்சில் ஆணவ அழுக்கு கூடக்கூடாது என மனம்விட்டு வேண்டிக் கொண்டோம்.

அடுத்தாக நம் நந்தியாரை வணங்கி, வழக்கமாக அவரிடம் நாம் வேண்டுதல் வேண்டி வைக்கும் பதிவுறுதலை அவரிடம் விண்ணப்பித்து விட்டு, ஆலயத்துக்கு உள் புகுந்தோம்.

இறைவன் கருவறையில் லிங்க உருவில் மேற்கு திசை நோக்கி காட்சியருளை தந்து கொண்டிருந்தார்.

கருவறையின் முன்பு தரிசனத்திற்கு கூட்டம் அதிகமிருப்பினும், ஈசனை மனங்குளிரப் பார்க்க முடிந்தது.

*(அடியேனுக்கெல்லாம்,….. ஈசனின் தரிசனம் திருப்தியான முறையில் தெரியாவிட்டாலும், பார்க்க முடியாவிட்டாலும்,…….திரும்பவும் வரிசையில் நின்று அவனை நன்றாக உற்று நோக்கி வணங்கியபின்தான், அடுத்து வலத்திற்கு வருவேன். அது என் சுபாவம்.)*

அர்ச்சகரிடம் தீபாராதனை மும், வெள்ளிய விபூதியும் பெற்று வெளி வந்தோம்.

கருவறையை விட்டு வெளிப்பகுதியில், கருவறைச் சுற்றில் கோஷ்டத்தின் தென்திசையில் *ஒரு தட்சிணாமூர்த்தியும்,* மேற்கு திசையில் *மற்றொரு தட்சிணாமூர்த்தியும்* காணப்படுகின்றனர்.

தென்திசை, மேற்திசையிலுமான சிவனின் அம்சமான இரு தட்சிணாமூர்த்திகளையும் மனமுருகப் பிரார்த்தித்து வணங்கி நகர்ந்தோம்.

தொடர்ந்து வலத்தின்போது, ரிஷபத்தின் தலை மீது வலது கையை ஊன்றியபடி காட்சி தந்து கொண்டிருந்த அர்த்தநாரீஸ்வரர் சிற்பமும், பிச்சாடனர் சிற்பமும் மிக மிக பிரமிக்க வைத்தது.

பார்த்து ரசிக்கவும் வேண்டும், வணங்கவும் வேண்டும் எண்ணா? அற்புதத் தோற்றம். மிக நேர்த்தியான பக்திப் பாங்குடன் அமைப்பு இது. சிவ..சிவ….அர்த்தநாரீஸ்வரரின் உருவமைப்பைக் கண்டு, அடியேன் தோல் மயிர்க்கால்கள் சிலிர்த்தன சிவ.. சிவ……

கருவறைப் பின்புறமிருந்த கோஷடத்திலுள்ள லிங்கோத்பவர் உருவச்சிலையும் கலைநய அழகுடன் காட்சி தர, அதன் பக்தியருளழகில் மெய்மறந்து நின்றோம்.

பின், இக்கோயிலில் பிரகாரத்தில் மூன்று சண்டிகேஸ்வரர்கள் இருப்பதை, இங்கு பிராகாரம் வலம் வரும்போதுதான் தெரிந்து கொண்டோம்.

அம்மூன்று தட்சிணாமூர்த்திகளிடம் முன் வந்து சப்தமில்லாமல் நம் வரவு செலவின் உண்மைகளை உள்ளங்கைகளின் விரித்தியுணர்த்தி அவன்தாழ் பணிந்து விடைபெற்றுக் திரும்பினோம்.

இந்த மூன்று தட்சிணாமூர்த்திகள் ஓரிடத்தில் அமைந்திருப்பது அரிய பெரும் சிறப்பாகும்

*தல அருமை:*
இத்தலத்து ஊரின் பெயர் திருநறையூர். ஆலயத்தின் பெயர் சித்தீச்சரம். மேதாவி மகரிஷி என்பவர் இத்தலத்தில் இறைவனை வணங்கி வந்தார்.

மஹாவிஷ்ணுவை இந்த மகரிஷி வணங்காமல் இருந்தாலும் அவர் பத்தினி மகாலட்சுமி தனக்கு மகளாகப் பிறக்க அருள் செய்ய வேண்டும் என்று சிவபெருமானை வேண்டி தவம் இருந்தார்.

சிவன் திருமாலிடம் மேதாவி மகரிஷியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றும்படி கேட்டுக் கொண்டார். மஹாவிஷ்ணு கூறியதின் பேரில் மகாலட்சுமியும் தீர்த்தக் குளத்தில் ஒரு மலர்ந்த தாமரை மலரில் மேதாவி மகரிஷி முன் தோன்றினாள்.

மகரிஷியும் அவளை வளர்த்து திருமணப் பருவத்தில் மஹாவிஷ்ணுவிற்கு திருமணம் செய்து கொடுக்க ஆசைப்பட்டார். அவ்வாறே சிவன், பார்வதி இருவரும் முன்னின்று மஹாவிஷ்ணுவிற்கு திருமணம் செய்து கொடுத்தனர்.

கோரக்க சித்தர் என்பவர் தனக்கு ஏற்பட்ட தோல் வியாதி நீங்க இத்தலத்தில் இறைவனை வழிபட்டார். இறைவன் அவருக்கு அருள் புரிய, சித்தர் தனது நோய் நீங்கப் பெற்றார். சித்தருக்கு அருளியதால் இறைவன் பெயர் சித்தநாதேஸ்வரர் என்றும் ஆலயம் சித்தீச்சரம் என்றும் வழங்குகிறது.

மேலும் மகாலட்சுமிக்கு பிறந்த ஊராக திருநறையூர் தலமும், புகுந்த வீடாக அருகில் உள்ள நாச்சியார்கோவில் வைணவத்தலமும் கருதப்படுகிறது.

சம்பந்தர், சுந்தரர் இருவரால் பாடப்பெற்று, திருநாவுக்கரசரால் திருத்தாண்டகத்தில் குறிக்கப்பட்டுள்ள இத்தலம் மிகப் பழமையானது.

நரன், நாராயணர் என்ற இருவர் இத்தலத்தில் தவமியற்றி வந்தனர். தவவாழ்க்கையில் ஈடுபட்டிருந்த அவர்களின் தவத்திற்கு இடையூறு செய்தான் அசுரன் ஒருவன்.

எளிதில் வென்றுவிட முடியாத அந்த அசுரனை வெல்ல நாரதர் மகரிஷியிடமிருந்தும், சூரிய பகவானிடமிருந்தும் ஆலோசனைப் பெற்று, அதன்படி அசுரனின் கவச குண்டலங்களை யாசித்துப் பெற்றுக் கொண்டு, அசுரனை போர் புரிந்து கொன்றனர்.

அந்த பாவத்தைப் போக்கிக் கொள்ள இத்தலத்தில் சித்தநாதரை வழிபட்டு அவரருள் பெற சிவநிஷ்டையில் ஆழ்ந்திருந்தனர்.

தியானத்தில் இருந்த இவர்கள் ஆசிரமத்திற்கு வருகை தந்த துர்வாசரை கவனிக்கவில்லை. கோபம் கொண்ட துர்வாசர் அவர்கள் இருவரையும் பறவைகளாகப் போகும்படி சபித்துவிட்டார்.

நாரையாகப் பிறந்த நாராயணர் காவிரி வடகரைத் தலமான திருநாரையூரில் இறைனை வழிபட்டு சாபம் நீங்கப் பெற்றார்.

நரனோ, நரையான் என்ற பறவையாகப் பிறந்து, இத்தல சித்தீச்சரப் பெருமானை வழிபட்டு தன் பழைய வடிவம் பெற்றார். நர, நாராயணர் சிவ வழிபாடு செய்யும் புடைப்புச் சிற்பம் இவ்வாலயத்தில் இருக்ககிறது. இவ்வாலயம் செல்லும்போது அவசியம் பார்க்கவும்.

மேதாவி மகரிஷி இத்தலத்தில் இறைவனை வழிபட்டு லட்சுமியை மகளாகப் பெற்று பின்பு அவளை மகாவிஷ்ணுவிற்கு மணம் முடித்த தலம் இதுவாகும். மேதாவி மகரிஷிக்கு இத்தலத்தில் தனி சந்நிதி உள்ளது.

குபேரன், தேவர்கள், கந்தருவர்கள் ஆகியோர் இங்கு இறைவனை வழிபட்டு பேறு பெற்றுள்ளனர்.

தீர்த்தம் பிரம தீர்த்தம். இது கோயிலுக்கு வடக்கே உள்ளது. மாசி மாதத்தில் மூன்று நாட்களும், ஆவணி மாதத்தில் மூன்று நாட்களும் சூரிய கிரணங்கள் மூலலிங்கத்தின் மீது படுகின்றது. சூரியனே இத்தலத்தில் இறைவனை வணங்குவதாக கருதப்படுகிறது.

*தேவாரம் பாடியவர்கள்:*
*சம்பந்தர்.*
🌸நேரிய னாகுமல்ல னொருபாலு மேனி
யரியான்மு னாய வொளியான்
நீரியல் காலுமாகி நிறைவானு மாகி
யுறுதீயு மாய நிமலன்
ஊரியல் பிச்சைபேணி யுலகங்க ளேத்த
நல்குண்டு பண்டு சுடலை
நாரியொர் பாகமாக நடமாட வல்ல
நறையூரின் நம்பனவனே.

🌼ஊர்கள் தோறும் சென்று, பிச்சையேற்று உலகங்கள் போற்ற நல்குவதை உண்டு. முற்காலத்தே சுடலையில் மாதொருபாகனாக நடனமாடவல்ல, நறையூரில் விளங்கும் நம்பனாகிய சிவபெருமான், நுண்ணியன். பேருருவினன். தன்னொரு பாகத்தை அளித்த திருமால்முன் சோதிப்பிழம்பு ஆனவன். நீர், காற்று, முதலான ஐம்பூத வடிவினன்.

🌸இடமயி லன்னசாயன் மடமங்கை தன்கை
யெதிர்நாணி பூண வரையில்
கடும்அயி லம்புகோத்து எயில்செற் றுகந்து
வமரர்க் களித்த தலைவன்
மடமயில் ஊர்திதாதை யெனநின்றுதொண்டர்
மனநின்ற மைந்தன் மருவும்
நடமயி லாலநீடு குயில்கூவு சோலை
நறையூரின் நம்பனவனே.

🌼பொருந்திய மயில்கள் நடனம் ஆடி அகவவும், புகழ் நீடிய குயில்கள் கூவவும், விளங்கும் சோலை சூழ்ந்த நறையூரில் விளங்கும் நம்பனாகிய அப்பெருமான், இடப்பாகத்தே மயிலன்ன சாயலுடன் விளங்கும் மலைமங்கையோடு தன் கையில் உள்ள மலைவில்லில் அரவு நாணைப் பூட்டிக் கடிதானகூரிய அம்பினைக் கோத்து, மூவெயில்களைச் செந்று மகிழ்ந்து தேவர்கட்கு வாழ்வளித்த தலைவன். இளைய மயிலூர்தியைக் கொண்ட முருகனின் தந்தை என்று தொண்டர் எதிர்நின்று போற்ற அவர்கள் மனத்திலே எழுந்தருளும் மைந்தன் ஆவான்.

🌸சூடக முன்கைமங்கை யொருபாக மாக
வருள்கார ணங்கள் வருவான்
ஈடக மானநோக்கி யிடுபிச்சை கொண்டு
படுபிச்ச னென்று பரவத்
தோடக மாயொர்காதும் ஒருகா திலங்கு
குழைதாழ வேழ வுரியன்
நாடக மாகவாடி மடவார்கள் பாடும்
நறையூரின் நம்ப னவனே.

🌼இளம் பெண்கள் நாட்டியம் ஆடிப்பாடிப் போற்றும் நறையூரில் எழுந்தருளிய நம்பனாகிய அப்பெருமான் வளையல் அணிந்தமுன் கைகளை உடைய மலைமங்கை ஒரு பாகமாக விளங்க அருள்புரிய வருபவன். பெரிய வீடுகளை நோக்கிச் சென்று அவர்கள் இடும் பிச்சையை ஏற்று, மிக்க ஈடுபாடு உடையவன் என்று அடியவர் பரவி ஏத்த, இரு காதுகளிலும் தோடும் குழையும் அணிந்து யானையின் தோலைப் போர்த்துள்ளவன்.

🌸சாயனன் மாதொர்பாகன் விதியாய சோதி
கதியாக நின்ற கடவுள்
ஆயக மென்னுள்வந்த வருளாய செல்வன்
இருளாய கண்ட னவனித்
தாயென நின்றுகந்த தலைவன் விரும்பு
மலையின்கண் வந்து தொழுவார்
நாயக னென்றிறைஞ்சி மறையோர்கள் பேணும்
நறையூரின் நம்ப னவனே.

🌼தாங்கள் விரும்பிய மலையின்கண் இருந்து தவம் முயலும் சித்தர்கள் இறங்கி வந்து வழிபடுகின்ற, சித்தர்கட்கு ஈசுவரன் என்று மறையவரால் போற்றிப் பேணும் நறையூர்ச் சித்தீச்சரத்து இறைவனாகிய அவன், அழகிய மலைமாதினை ஒரு பாகமாகக் கொண்டவன். எல்லோர்க்கும் ஊழை வரையறுக்கும் சோதி. சிவகதியாக நிற்கும் கடவுள். என் மனத்திடை வந்து அருள் புரியும் செல்வன். இருண்ட கண்டத்தினன். தாயெனத் தலையளி செய்யும் தலைவன்.

🌸நெதிபடு மெய்யெமைய னிறைசோலை சுற்றி
நிகழம்ப லத்தின் நடுவே
அதிர்பட ஆடவல்ல வமரர்க் கொருத்தன்
எமர்சுற்ற மாய இறைவன்
மதிபடு சென்னிமன்னு சடைதாழ வந்து
விடையேறி யில்பலி கொள்வான்
நதிபட வுந்திவந்து வயல்வாளை பாயும்
நறையூரின் நம்ப னவனே.

🌼வளைமீன்கள் நதி வழியாக நீந்தி வந்து வயல்களிற் பாயும் நறையூரில் எழுந்தருளிய இறைவன், சேமநிதியாகக் கருதப்படும் மெய்ப்பொருள் எமக்குத் தலைவன் நினைறந்த சோலைகள் சூழ்ந்த அம்பலத்தில் அதிர்பட ஆடுபவன் அமரர்க்குத் தலைவன். அடியவர்க்குச் சுற்றமாய் விளங்குபவன். பிறை பொருந்திய சடை தாழ்ந்து தொங்க விடைஏறி வந்து வீடுகள் தோறும் பலி ஏற்பவன்.

🌸கணிகையொர் சென்னிமன்னு மதுவன்னி கொன்றை
மலர்துன்று செஞ் சடையினான்
பணிகையின் முன்னிலங்க வருவேட மன்னு
பலவாகி நின்ற பரமன்
அணுகிய வேதவோசை யகலங்க மாறின்
பொருளான ஆதி யருளான்
நணுகிய தொண்டர்கூடி மலர்தூவி யேத்து
நறையூரின் நம்ப னவனே.

🌼அருள் பெறத் தன்னை நண்ணிய தொண்டர்கள் மலர் தூவி ஏத்த நறையூரில் விளங்கும் இறைவன். கங்கை தங்கிய முடி மீது வன்னி, கொன்றைமலர் முதலின பொருந்திய சடையினை உடையவன். வணங்குதற்கு முன்னரே அவர்கள் விரும்பும் வடிவங்கள் பலவாகத் தோன்றி அருள்புரிபவன். தன்னை அணுகிய வேதங்களின் ஓசை, அகன்ற ஆறு அங்கங்களின் பொருளாக விளங்கும் கருணையாளன்.

🌸ஒளிர்தரு கின்றமேனி யுருவெங்கு மங்க
மவையார ஆட லரவம்
மிளிர்தரு கையிலங்க வனலேந்தி யாடும்
விகிர்தன் விடங்கொண் மிடறன்
துளிதரு சோலையாலை தொழின்மேவ வேத
மெழிலார வென்றி யருளும்
நளிர்மதி சேருமாட மடவார்க ளாரு
நறையூரின் நம்ப னவனே.

🌼தேன் துளிக்கும் சோலைகளையும், கரும்பினைப் பிழிந்து வெல்லம் ஆக்கும் தொழிலையும் வேதமுழக்கங்களின் எழுச்சியையும், வெற்றி வழங்கும் செல்வவளம் உடைய வானளாவிய, மடவார்கள் வாழும் மாடவீடுகளையும் உடைய நறையூரில் எழுந்தருளிய இறைவன் ஒளிதரும் தன்திருமேனியிலுள்ள அங்கங்கள் எங்கும் அரவுகள் ஆட, கையில் விளங்கும் அனலை ஏந்தி ஆடும் விகிர்தன். விடம் பொருந்திய கண்டத்தினன்.

🌸அடலெரு தேறுகந்த வதிருங் கழற்கள்
ளெதிருஞ் சிலம்பொ டிசையக்
கடலிடை நஞ்சமுண்டு கனிவுற்ற கண்டன்
முனிவுற் றிலங்கை யரையன் உடலொடு
தாளனைத்து முடிபத் திறுத்தும்
இசைகேட் டிரங்கி யொருவாள்
நடலைகள் தீர்த்துநல்கி நமையாள வல்ல
நறையூரின் நம்ப னவனே.

🌼இலங்கை மன்னனாகிய இராவணனின் உடல் தோள் பத்துத் தலைகள் ஆகியவற்றை நெரித்துப் பின் அவனது இசையைக் கேட்டு இரங்கி அவன் துன்பங்களைத் தவிர்த்து ஒப்பற்ற வாளைத் தந்து கருணை காட்டியவனாய் நம்மை ஆளுதற்பொருட்டு நறையூரில் எழுந்தருளிய இறைவன் வலிய எருதினை உகந்தவன். அதிரும் கழல்களோடு ஒருபாதியில் சிலம்பு ஒலிக்க வருபவன். கடலிடையே தோன்றிய நஞ்சினை உண்டு கனிவு பொருந்தக் கண்டத்தில் நிறுத்தியோன்.

🌸குலமலர் மேவினானும் மிகுமாய னாலும்
எதிர்கூடி நேடி நினைவுற்
றிலபல வெய்தொணாமை யெரியா யுயர்ந்த
பெரியா னிலங்கு சடையன்
சிலபல தொண்டர்நின்று பெருமைக்கள் பேச
வருமைத் திகழ்ந்த பொழிலின்
நலமலர் சிந்தவாச மணநாறு வீதி
நறையூரின் நம்ப னவனே.

🌼சிலபல தொண்டர்கள் நின்று பெருமைகள் பேசிப் பரவக் கரியமேகங்கள் விளங்கும் பொழிலின் நல்ல மலர்கள் சிந்துதலால் மணம் வீசும் வீதிகளை உடைய நறையூரில் எழுந்தருளிய நம்பனாகிய இறைவன் மலர்களிற் சிறந்த தாமரைமலர் மேல் விளங்கும் பிரமனும் புகழ்மிக்க திருமாலும், எதிர்கூடித் தேடியும் அவர்கள் நினைப்பில் உற்றிலாத பல சிறப்பினனாய் அவர்கள் காணமுடியாத படி, தீயாய் ஓங்கிய பெரியோன், விளங்கும் சடைமுடியை உடையவன்.

🌸துவருறுகின்ற ஆடை யுடல்போர்த் துழன்ற
அவர்தாமும் அல்ல சமணும்
கவருறு சிந்தையாள ருரைநீத் துகந்த
பெருமான் பிறங்கு சடையன்
தவமலி பத்தர்சித்தர் மறையாளர் பேண
முறைமாதர் பாடி மருவும்
நவமணி துன்றுகோயி லொளிபொன்செய் மாட
நறையூரின் நம்ப னவனே.

🌼தவம் நிறைந்த பத்தர்கள், சித்தர்கள், மறைவல்லோர் விரும்பி வழிபடவும், மாதர்கள் முறையாகப் பாடி அடையவும், நவமணிகள் செறிந்த கோயிலையும் ஒளிதரும் பொன்னால் இயன்ற மாடவீடுகளையும் கொண்டுள்ள நறையூரில் விளங்கும் இறைவன், துவர் ஏற்றிய ஆடையை உடலில் போர்த்துத் திரியும் தேரரும் அவரல்லாத சமணர்களும் ஆகிய மாறுபட்ட மனம் உடையோர் உரைகளைக் கடந்து நிற்கும் பெருமான் ஆவன். அவன் விளங்கும் சடைமுடி உடையோன்.

🌸கான லுலாவி ஓதம் எதிர்மல்கு காழி
மிகுபந்தன் முந்தி யுணர
ஞான முலாவுசிந்தை அடிவைத் துகந்த
நறையூரின் நம் னவனை
ஈனமி லாதவண்ணம் இசையா லுரைத்த
தமிழ்மாலை பத்து நினைவார்
வானநி லாவவல்லர் நிலமெங்கு நின்று
வழிபாடு செய்யு மிகவே.

🌼ஓதநீர் கடற்கரைச் சோலைகளைக் கடந்து வந்து நிறையும் காழிப்பதியில் தோன்றிய புகழ் மிகு ஞானசம்பந்தன் இளமையில் உணரும் வண்ணம் ஞானம் உலாவுகின்ற மனத்தில் தன் திருவடிகளைப் பதிய வைத்து உகந்த நறையூரில் விளங்கும் இறைவனை, குற்றமற்றவகையில் இசையால் உரைத்த தமிழ்மாலையாகிய இப்பத்துப் பாடல்களையும் உணர வல்லவர் நிலவுலகம் நின்று வழிபடுமாறு வானம் நிலாவ வல்லவர் ஆவர்.
*திருச்சிற்றம்பலம்.*

*நாளைய தலம் அரிசிற்கரைப்புத்தூர்……வ(ள)ரும்.*

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
*அடியார்களுக்குத் தொண்டு செய்யுங்கள், இறைவன் அவர்களுக்குள்ளிரேக்கிறான்.*

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Thiruveezhimalai temple

உ.
சிவாயநம. திருச்சிற்றம்பலம்.
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
பிரபஞ்சநாதனே போற்றி!
பிறவாவரதாயனே போற்றி!!
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
*கோவை.கு.கருப்பசாமி.*
பதியும் பணியே பணியாய் அருள்வாய்.
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
🌹 *சிவ தல தொடர்.79.* 🌹
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
🍀 *சிவ தல அருமைகள் பெருமைகள் தொடர்.* 🍀
(நேரில் சென்று தரிசித்ததைப் போல…… )
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
🔔 *திருவீழிமிழலை.* 🔔
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

*நேத்ரார்ப்பனேஸ்வரர் கோவில், திருவீழிமிழலை.*

*இறைவன்:* நேத்ரார்ப்பனேஸ்வரர், திருவீழிநாதர்.

*இறைவி:* சுந்தர குசாம்பிகை.

*தல விருட்சம்:* வீழிமரம்.

*தல தீர்த்தம்:* விஷ்ணு தீர்த்தம், மற்றும் இருபத்தைந்து தீர்த்தங்கள்.

*ஆலய பழமை:*
ஆயிரத்திலிருந்து இரண்டாயிரம் வருடங்களுக்கும் முன்னதானது.

*பதிகம்:*
திருநாவுக்கரசர் – 8
திருஞானசம்பந்தர் – 14
சுந்தரர் – 1

பாடல் பெற்ற சிவதலங்களில் காவிரித் தென்கரையில் அமைந்துள்ள 128 தலங்களுள் இத்தலம் அறுபத்து ஒன்றாவது தலமாகப் போற்றப் படுகிறது.

*புராணப் பெயர்கள்:*
பூகைலாசம், கல்யாணபுரம், பஞ்சாக்கபுரம், தட்சிணகாசி, சண்மங்களத்தலம், சுவேதகானனம், ஆகாசநகரம், பக்கங்கள், நேத்திரார்ப்பணபுரம், தேஜிநீவனம், திருவீழிமிழலை.

*இருப்பிடம்:*
மயிலாடுதுறை – திருவாரூர் சாலை வழியில் பேரளம் வழியாக பூந்தோட்டம் வந்து அங்கிருந்து பத்து கி.மி. தொலைவில் அரிசிலாற்றின் வடகரையில் இத்தலம் அமைந்துள்ளது.

கும்பகோணத்தில் இருந்து பூந்தோட்டம் செல்லும் சாலையில் சென்று தென்கரை என்ற இடத்தில் இறங்கி ஒரு கி.மி. சென்றாலும் இத்தலத்தை அடையலாம்.

அருகில் உள்ள பெரிய ஊர் பேரளம். திருஅன்னியூர், சிறுகுடி, திருப்பாம்பரம் மற்றும் திருமீய்ச்சூர் ஆகியவை இத்தலத்தின் அருகில் உள்ள மற்ற சிவஸ்தலங்கள்.

*அஞ்சல் முகவரி:* அருள்மிகு நேத்ரார்ப்பணேஸ்வரர் திருக்கோயில்,
திருவீழிமிழலை,
திருவீழிமிழலை அஞ்சல்,
குடவாசல் வட்டம்,
திருவாரூர் மாவட்டம்.
PIN – 609 505

*ஆலயத் திறப்பு நேரம்:*
காலை 8 மணி முதல் பகல் 12 மணி வரையிலும், மாலை 5 மணி முதல் இரவு 8 மணி வரையிலும் ஆலயம் திறந்திருக்கும்.

தேவார மூவராலும் பாடல் பெற்ற தலங்கள் பல உண்டு. அவற்றில் திருவீழிமிழலை தலமும் ஒன்றாகும்.

இத்தலம் மூவர்களால் கொண்ட இருபத்து மூன்று திருப்பதிகங்களையுடையது. வீழிச்செடிகள் நிறைந்திருந்ததால் இவ்வூருக்கு திருவீழிமிழலை என்று பெயர் ஏற்பட்டது. இத்தலத்தின் தல விருட்சம் வீழிமரம்.

*ஸ்தல வரலாறு:* மஹாவிஷ்னுவின் கையில் இருந்த சக்கராயுதம் தேய்ந்து போனபோது, ஆற்றல் பொருந்திய சக்கரம் பெறுவதற்காக மஹாவிஷ்னு சிவபெருமானை பூஜித்ததாக பல்வேறு புராணத் தகவல்கள் உண்டு.

அப்படி சிவபெருமானை விஷ்னு பூஜித்ததாக திருமாற்பேறு, திருப்பைஞ்ஞீலி, திருவீழிமிழலை ஆகிய சிவஸ்தலங்களின் தல புராண வரலாறுகள் கூறுகின்றன.

இம்மூன்று தலங்களில் திருவீழிமிழலை மிகவும் முக்கியமானதாக கருதப்படுகிறது. திருமாலுக்கு சலந்திரனைச் சம்ஹரிக்கச் சக்கரம் தேவைப்படுகிறது. அதைப் பெருவதற்காக திருவீழிமிழலையில் சிவபெருமானிடம் வருகிறார்.

ஆயிரம் தாமரை மலர்களால் சிவனை அர்ச்சித்தால் என்னியது கிடைக்கும் என்று அறிகிறார். அதன்படி ஆயிரம் தாமரை மலர்கள் சேர்த்து அர்ச்சனை செய்ய ஆரம்பித்து தொள்ளாயிரத்து தொன்னூற்று ஒன்பது மலர்களால் அர்ச்சனை செய்து விடுகிறார்.

ஆயிரமாவது மலர் இல்லை. இன்னொரு தாமரை மலரைக் கொண்டு வந்து அர்ச்சனையை தொடர நேரமும் இல்லை. குறைந்த ஒரு மலருக்குப் பதிலாக தாமரை மலருக்கு ஒப்பான தனது இரு கண்களில் ஒன்றையே பெயர்த்து எடுத்து பூஜையை குறை இல்லாமல் முடித்தவுடன் சிவனும் காட்சி கொடுத்து திருமால் விரும்பியபடி அவருக்கு சக்கராயுதம் கொடுத்து அருள் செய்கிறார்.

இப்படி மஹாவிஷ்னு தன் கண்ணையே கொடுத்து சிவனை அர்ச்சித்த தலம் தான் திருவீழிமிழலை.

இப்படி திருமால் ஈசனை வழிபட்ட செய்தியை திருநாவுக்கரசர் தனது பதிகம் மூலமாக பாடுகிறார். நான்காம் திருமுறையில் இடம் பெற்றிருக்கும்
*"பூதத்தின் படையர் பாம்பின்"*என்று தொடங்கும் பதிகத்தின் எட்டாவது பாடலில் இத்தல வரலாற்றைக் குறித்துப் பாடுகிறார்.

*நீற்றினை நிறையப் பூசி, நித்தல்ஆ யிரம்பூக் கொண்டு ஏற்றுழி யொருநா ளொன்று குறையக்கண் நிறைய விட்ட ஆற்றலுக் காழி நல்கி, யவன்கொணர்ந் திழிச்சங் கோயில் வீற்றிருந் தளிப்பர் வீழி மிழலையுள் விகிர்தனாரே.* என பாடிப் பரவியிருக்கிறார்.

*திருநீற்றை நன்கு அணிந்து நாடோறும் ஆயிரம் தாமரைப் பூக்களைக் கொண்டு அர்ச்சனை செய்த காலத்தில் ஒரு நாள் ஒரு பூக்குறையவே அப்பூவின் தானத்தில் தன் கண்ணைப் பிடுங்கி அர்ச்சித்த முறுகிய பக்தியை உடைய திருமாலுக்குச் சக்கரத்தைக் கொடுத்து அவன் விண்ணிலிருந்து கொணர்ந்து நிறுவிய கோயிலில் வீற்றிருந்து வீழிமிழலை விகிர்தனார் எல்லோருக்கும் அருள் செய்கிறார்.*

நான்காம் திருமுறையில் இடம் பெற்றிருக்கும்
*"ஆதியில் பிரமனார் தாம்"* என்று தொடங்கும் திருக்குறுக்கை வீரட்டம் தலத்திற்கான பதிகத்தின் ஐந்தாவது பாடலிலும் இத்தல வரலாற்றைக் குறித்துப் பாடுகிறார்.

*"ஏறு உடன் ஏழ் அடர்த்தான் எண்ணி ஆயிரம் பூக்கொண்டு ஆறு உடைச் சடையினானை அர்ச்சித்தான் அடி இணைக்கீழ் வேறும் ஓர் பூக் குறைய மெய்ம் மலர்க்கண்ணை யீண்டக் கூறும் ஓர் ஆழி ஈந்தார் குறுக்கை வீ ரட்டனாரே"* என் பாடிப் பரவியிருக்கிறார்.

*ஏழு இடபங்களையும் ஒரு சேர அழித்த கண்ணனாக அவதரித்த திருமால் கங்கா சடாதரனை அவன் திருவடிகளின் கீழ் ஆயிரம் தாமரைப்பூக்கள் கொண்டு அருச்சித்தானாக அப்பூக்களில் ஒரு பூக்குறைய அக்குறைவை நீக்கத் தாமரை போன்ற தன் கண் ஒன்றனைப் பெயர்த்து அருச்சிக்க, அத்திருமாலுக்கு எல்லோராலும் புகழப்படும் சக்கராயுதத்தை வழங்கினார் குறுக்கை வீரட்டனார்.*

இங்குள்ள மகா மண்டபத்தில் தெற்கு நோக்கி எழுந்தருளியுள்ள கல்யாண சுந்தரேசுவரர் திருவடியில் திருமால் தம் கண்ணைப் பறித்து அர்ச்சித்த அடையாளமும், கீழே சக்கரமும் இருப்பதை ஆலயத்துக்கு இன்று போனாலும் பார்க்கலாம்.

*கோவில் அமைப்பு:*
ஆலயத் தரிசனத்திற்கு உள் நுழைகையில் கிழக்கு நோக்கிய ஐந்து நிலை இராஜகோபுரத்திற்கு கைகளை சிரம் மேல் உயர்த்தி *சிவ சிவ சிவ சிவ* உணர்ச்சிபூர்வமான வணங்கிக் கொண்டோம்.

இராஜகோபுரத்திற்கு முன்பாக பெரிய அழகிய திருக்குளம் அமைந்துள்ளது.

திருக்குளத்தில் இறங்கி சிரசில் தெளித்து ஈசனை மனதுக்குள் வைத்து வணங்கிக் கொண்டோம்.

இறைவன் சந்நிதியில், நேத்ரார்ப்பனேஸ்வரர் ஈசுவரர் சந்நிதியில் கிழக்கு நோக்கிய வண்ணம் அருட்பார்வை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

சந்நிதியிலிருக்கும் இவர் சுயம்பு உருவில் சுமார் ஐந்து அடி உயரத்தில் நற்காட்சியருள் தருகிறார்.

வழக்கமாக நின்று வணங்க எடுத்துக் கொள்ளும் நேரத்தைவிட அதிக நேரங்களை எடுத்துக் கொண்டோம்.

அதற்குக் காரணம், ஆலயப்பிரவேசத்திற்கு எங்களுக்கு முன்னும் பின்னும் யாரும் தொடர்ந்தது வரவில்லை.

எனவே தடுப்பினில் சாய்ந்தவாறு மனதிற்குள் சிவபுராணம் முழுமையும் சொல்லி முடித்துப் பின் வணங்கினோம்.

மூலவரின் பின்புறச் சுவற்றை நோக்கினோம்.
மூலவர்க்கு பின்புற கர்ப்பக்கிருக சுவரில் பார்வதி பரமேசுவரர் திரு உருவங்கள் ஓவியங்களாக இருக்கின்றன.

இறைவன் உமையை மணந்து கொண்ட தலம் என்னும் நிலைக்கேற்ப இவ்விடமாதலால்,
கர்ப்பக்கிருக வாயிலில் அரசாணிக்கால் என்னும் தூணும், வெளியில் மகாமண்டபத்தில் பந்தக்கால் என்னும் தூணும் இருக்கக் கண்டோம்.

மகாமண்டபத்தில் கல்யாணசுந்தரர் மாப்பிள்ளை சுவாமியாகக் காட்சி தருகிறார். இவரே இத்தலத்தின் உற்சவமூர்த்தி ஆவார். இவரின் பாதகமலத்தை பார்க்கையில்,……….

இவரின் வலது பாதத்தின் மேலே கண்மலரும், அதன் கீழே சக்கரமும் இருக்கக் கண்டோம். இதுதான் திருமால் அர்சித்தது எனத் தெரிந்து கொண்டோம்.

பிட்சாடனர், ரதிதேவி, வசிஷ்டர், காமதேனு, மனு முதலியோர் வழிபட்டுப் பேறு பெற்ற தலம் இது.

கோவிலின் பிரதான நுழைவு வாயில் கோபுரத்தை விட கர்ப்பக் கிருஹத்தின் மேல் இருக்கிற பதினாறு சிம்மங்கள் தாங்கக்கூடியதாக உள்ள விமானம் மிக சிறப்பானது.

இதற்கு *"விண்ணிழி"* விமானம் என்று பெயர். சக்கரம் பெற்ற திருமால் வைகுண்டத்தில் இருந்து இவ்விமானத்தைக் கொண்டு வந்து இந்த விமானத்தால் இக்கோவிலை அலங்கரித்ததாக புராணங்கள் சொல்கின்றன.

இறைவி சுந்தர குசாம்பாள் சந்நிதி மூலவர் சந்நிதிக்கு அருகில் இருக்க, இங்கேயும் பக்தர்கள் கூட்டம் இல்லாததனால், சுமார் பத்து நிமிடங்கள் அம்பாள் எதிரில் அமர்ந்து தியானம் செய்து எழுந்தோம்.

மனதிற்கு திருப்தியாக இருந்தது. இதயத்தில் வலித்த பாரங்கள் இப்போது காணாமலும் போயிருந்தது.

ஆலயத்தின் முதல் பிரகாரத்தில் இருக்கும் நூற்றுக்கால் மண்டபம் சிற்ப வேலைக்கு ஒரு எடுத்துக் காட்டாக திகழ்கிறது. நான்கு பக்கமும் நன்றாக ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டோம்.

மூலவரின் வலப்பக்க மண்டப அறையில் கையில் கண்ணோடு அர்ச்சிக்கும் பாவனையில் திருமால் காட்சி தரும் நிலையினைக் காணப் பெற்றோம்.

இத்தலம் வீழிச்செடி, சந்தனம், சணபகம், பலா, விளா முதலிய மரங்களடர்ந்த காடாய் பல காலம் இருந்ததாம். மிழலைக் குறும்பர் என்னும் வேடுவர் ஒருவர் இத்தலத்தில் வசித்து வந்தாராம்.

அவர் தினமும் ஒரு விளாங்கனி நிவேதனம் செய்து வீழிநாதரை வழிபட்டு வந்திருக்கிறார். அதன் பலனாக ஈசன் அவர் முன் தோன்றி அருளாசி வழங்க, அவர் தவக்கோலம் பூண்டு, அருந்தவங்கள் செய்து அட்டமாசித்திகள் கைவரப் பெற்றாராம்.

இந்த மிழலைக் குறும்பருக்கு இத்தலத்தில் தனி சந்நிதி உள்ளது.

*தல அருமை:*
வட இந்திய மன்னன் ஒருவனின் மகன் சுவேதகேது. அவனது ஜாதகத்தைக் கணித்த ஜோதிடர்கள், பதினாறு வயதில் அவனுக்கு மரணம் சம்பவிக்கும் என்று கூறினார்கள். அரசன் முனிவர்களிடம் ஆலோசனை செய்ய,…..

அவர்கள் திருவீழிமிழலை தலத்திற்குச் சென்று சிவபூஜை செய்தால் காலமிருத்யுவை வெல்லலாம் என்று நம்பிக்கையுடன் கூறினார்கள்.

சுவேதகேது அதன்படி திருவீழிமிழலை தலம் வந்து இறைவனை தினமும் ஆராதித்து வந்தான். நாட்கள் சென்றன. சுவேதகேதுவின் உயிர் பிரிய வேண்டிய நேரம் வந்தது.

உயிரை எடுக்க வந்த எமதர்மரைப் பார்த்த சுவேதகேது சிவலிங்கத்தை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். எமதர்மன் வீசிய பாசக்கயிறு சிவலிங்கத்தையும் சேர்த்து சுற்றிக் கொள்ள, சுவேதகேதுவோடு, பெருமானையும் இழுத்தான் எமதர்மன்.

அப்போது சிவலிங்கத்திலிருந்து சிவபெருமான் வெளிப்பட்டு, எமனைக் காலால் உதைத்து, மார்க்கண்டேயரைக் காத்ததுபோல், சுவேதகேதுவைக் காப்பாற்றினார்.

பின் தேவர்கள் வேண்டுகோளின் பேரில் எமனை உயிர்ப்பித்து, இனி என் பக்தர்கள் சிவபூஜையில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது உயிரைப் பறிக்க வரக்கூடாது என்று ஆணையிட்டார். அத்தகைய சிறப்பு பெற்றது திருவீழிமிழலை திருத்தலம்.

இக்கோயிலில் உள்ள வெளவால் நெத்தி மண்படம் மிகச் சிறப்பான வேலைப்பாடுகள் கொண்டவை.

அக்காலத்தில் கோயில் திருப்பணிகள் செய்யும் ஸ்தபதிகள் திருவீழிமிழலை வெளவால் நெத்தி மண்டபம் மற்றும் திருவலஞ்சுழி கல் பலகணி போன்ற அரிய திருப்பணிகள் நீங்கலாக மற்றவை செய்து தருகிறோம் என்று ஒப்புக் கொள்வார்கள். அத்தகைய சிறப்பு பெற்ற இந்த வெளவால் நெத்தி மண்படம் இன்று கல்யாண மண்டபமாக இங்கு விளங்குகிறது.

இராஜகோபுரம் கடந்து நுழைந்தவுடன் வலதுபுறம் உள்ள இந்த வெளவால் நத்திமண்டபம் அகலமான அமைப்புடன் நடுவில் தூணில்லாமல், சுண்ணாம்பு கொண்டு ஒட்டப்பட்டுள்ள வளைவான கூரை அமைப்புடன் உள்ள இந்த மண்டபம் கட்டிட வேலைப்பாட்டில் மிகமிக அபூர்வமானது.

வெளவால் வந்து வசிக்க முடியாதவாறு கூரை அமைக்கப்பட்டுள்ளது இதன் சிறப்பம்சமாகும். சித்திரை மாதத்தில் இங்குதான் இறைவன் இறைவி திருக்கல்யாணம் நடைபெறுகிறது.

*படிக்காசு அருளியது:*
திருநாவுக்கரசரும் திருஞானசம்பந்தரும் சேர்ந்தே இத்தலத்திற்கு வருகிறார்கள். அவர்கள் வரும்போது நாட்டில் பஞ்சம். மக்கள் உணவின்றித் தவிக்கின்றனர். இந்த நிலையில் அப்பர், சம்பந்தர் இவர்களுடன் வந்த அடியார்களுக்கு உணவு அளிப்பது சிரமமாக இருக்கிறது.

இருவரும் கோவிலுக்குச் சென்று இறைவனை வணங்கி பதிகங்கள் பாடுகிறார்கள். மறுநாள் காலையில் கிழக்கு பலிபீடத்தில் ஒரு படிக்காசும், மேற்கு பலிபீடத்தில் ஒரு படிக்காசும் இருப்பதை இருவரும் காண்கிறார்கள்.

அவற்றைக் கொண்டு அடியவர்களுக்கு உணவு அளிக்கின்றனர். நாட்டில் பஞ்சம் தீரும் வரையில் இவ்வாறு தினமும் படிக்காசு பெற்று தொண்டு அண்ணமளப்பு செய்திருக்கின்றனர்.

படிக்காசு அளிப்பதிலும் இறைவன் அப்பருக்கு நல்ல காசும், சம்பந்தருக்கு மாற்றுக் குறைந்த காசும் கொடுத்தார். சம்பந்தர் அதைப் பார்த்து *"வாசி தீரவே காசு நல்குவீர்"* என்னும் பதிகம் பாடிய பிறகு அவருக்கும் நல்ல காசு கொடுத்து அருள் செய்தார்.

இவ்வாறு வைத்தருளிய பலிபீடங்கள் கோயிலின் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் உள்ளன. படிக்காசுப் பிள்ளையார் மேற்கு பலிபீடத்தின் அருகில் உள்ளார். அருகில் சம்பந்தர், அப்பரின் உருவங்கள் உள்ளன.

இவ்விருவரும் தங்கியிருந்த திருமடங்கள் வடக்கு வீதியில் கீழ்க்கோடியிலும் (சம்பந்தர்) மேற்குக் கோடியிலும் (அப்பர்) உள்ளன.

*தல பெருமை:*
ஸ்ரீ கார்த்தியாயினி அம்பிகையின் திருமணம்.

முனிவர்களில்
சிறந்தவராகிய கார்த்தியாயன முனிவர்
இத்தலத்தை அடைந்து
தீர்த்தபுஷ்கரணி
கரையில் ஓர் தவச்சாலை அமைத்து தினந்தோறும்
தீர்த்தபுஷ்கரனியில் நீராடி
அழகியமாமுளை
அம்மையையும் வீழினாதரையும் வழிபட்டுப் பர்ணகசலையில் தம் பத்தினியோடு அருந்தவம் புரிந்து வரலானர்.

அவருக்குப் புத்திர பேரின்மையால் அதைக் குறித்து அறிய பெரிய
வேள்விகளை செய்தார்.
அப்பொழுது அம்பிகையானவள் இடக்கரத்தில் அன்னப்பாத்திரமும்,
வலக்கரத்தில் அண்ணபாத்திரத்துடனும் அண்ணபூரணியாக காட்சியளித்து "அருந்தவ
முனிவா!" நீ விரும்பிய வரம்யாது? கேளாய் என்றாள்.

*"தாயே நீ எனக்கு புத்திரியாக வரவேண்டும் "* என்றார்.

அவருக்கு அம்பிகை
அவ்வரத்தை தந்தாள். அம்பிகை பரமனிடத்தில் விடைபெற்று முனிவர் தவம் புரியும் பர்ணககசாலைக்கு அருகே உள்ள
தீர்த்தபுட்கரனியில் ஒரு சிறந்த பெரியநீலோற்பல மலரில் அழகிய பெண் குழந்தை வடிவமாக திகழ்ந்தார்.

அதனை முனிவர் பத்தினி ஆகிய சுமங்கலை என்பவள் கண்டு ஆனந்தம் கொண்டு அக்குழந்தையை எடுத்து மார்போடு அனைத்து
கார்த்தியாயன முனிவரிடம் கொடுத்துக்
கார்த்தியாயினி என்று பெயரிட்டு மிக மகிழ்ச்சியோடு வளர்த்து வருவாயினர்.

கார்த்தியாயினிக்கு உரிய
மணப்பருவம் வருவதை அறிந்து பரமனை குறித்து அருந்தவம் புரிந்தார். முனிவரின்
தவத்திற்கிணங்கி பரமன் வெளிப்பட்டார்.

இறைவன் திருவடிகளில் வணங்கிப் "பெருமானே!" இக்கன்னிகையை தேவரீர்
மணக் கோலத்தோடு வந்துதிருமணம் கொண்டருள வேண்டுமென்று பிரார்த்தித்தார்.

பரமன் திருவுளம் மகிழ்ந்து,
நாம் சித்திரை மாதத்தில்
மகநட்சத்திரத்தன்று
திருமணம் கொண்டருளுவோம்
என்று அருள்புரிந்தார்.

இறைவன் முனிவருக்கு
வாக்களித்தபடி சித்திரை மாதத்தில்
மகநட்சத்திரத்தன்று
ஸ்ரீகைலாயத்தினின்றும் எழுந்தருளி நந்தி முதலிய கணங்கள் புடைசூழ,
சர்வலங்காரரூபமாய் இத்தலத்தை நாடி திருவீழிமிழலையில் கார்த்தியாயன முனிவர் இருக்கும் இடத்தை அடைந்தார்.

கார்த்தியாயன முனிவர்
இறைவனை எதிர்கொண்டு வணங்கி திருமணத்திற்கு ஆவன செய்தார்.

மகாஅலங்காரத்தோடு மிகசிறப்புற கைலாசபதிக்கும் கார்த்தியாயினிக்கும்
திருமண வைபவம் நடைபெற்றது.

இத்தலத்தில் பாதாள நந்தி இருக்கிறார். முழு கோயிலே நந்திக்கு மேல் அமைந்திருப்பது போல் அமைந்துள்ளது.

இங்கு இறைவன் காசியாத்திரைக்கு கிளம்பும் மாப்பிள்ளை கோலத்தில் அருள்பாலிப்பதால், *மாப்பிள்ளை சுவாமி* எனப்படுகிறார்.

*மகாமண்டபம்:*
திருமணமண்டபம் போல் இங்கு மகாமண்டபம், பந்தல் காலுடன் காட்சியளிப்பது இந்தியாவில் வேறு எங்கும் காண இலயாத சிறப்பு.

இங்கே கொடிமரம் அருகே சிவலிங்கம்
அமைந்திருப்பது இன்னொரு சிறப்பம்சம்.

இங்கு சிற்ப வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த பிரம்மாண்ட *"வவ்வால் நந்தி மண்டபம்’* உள்ளது.

தெற்குப் பிராகாரத்தில் தல
விநாயகர் (படிக்காசு விநாயகர்) சந்நிதியும், மேற்கில் சோமாஸ்கந்தர், முருகன், மகாலட்சுமி சந்நிதிகளும், வடக்கில் சண்டேசுவரர் சந்நிதியும் உள்ளது.

இத்தல நடராசர் சந்நிதி சிறப்பானது. இங்குள்ள விநாயகர் படிக்காசு விநாயகர் எனப்படுகிறார். சஷ்டியப்த பூர்த்தி திருமணங்கள் இங்கு நடத்தப்படுகின்றன.

*திருவீழிமிழலை சம்பந்தர் தேவாரம்.*
திருவீழிமிழலை
🌸சடையார்புன லுடையானொரு சரிகோவண முடையான்
படையார்மழு வுடையான்பல பூதப்படை யுடையான்
மடமான்விழி யுமைமாதிடம் உடையானெனை யுடையான்
விடையார்கொடி யுடையானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

🌸ஈறாய்முத லொன்றாயிரு பெண்ணாண்குண மூன்றாய்
மாறாமறை நான்காய்வரு பூதம்மவை ஐந்தாய்
ஆறார்சுவை ஏழோசையொ டெட்டுத்திசை தானாய்
வேறாயுடன் ஆனானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

🌸வம்மின்னடி யீர்நாண்மல ரிட்டுத்தொழு துய்ய
உம்மன்பினொ டெம்மன்புசெய் தீசன்னுறை கோயில்
மும்மென்றிசை முரல்வண்டுகள் கொண்டித்திசை யெங்கும்
விம்மும்பொழில் சூழ்தண்வயல் வீழிம்மிழ லையே.

🌸பண்ணும்பதம் ஏழும்பல வோசைத்தமி ழவையும்
உண்ணின்றதொர் சுவையும்முறு தாளத்தொலி பலவும்
மண்ணும்புனல் உயிரும்வரு காற்றுஞ்சுடர் மூன்றும்
விண்ணும்முழு தானானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

🌸ஆயாதன சமயம்பல அறியாதவன் நெறியின்
தாயானவன் உயிர்கட்குமுன் தலையானவன் மறைமுத்
தீயானவன் சிவனெம்மிறை செல்வத்திரு வாரூர்
மேயானவன் உறையும்மிடம் வீழிம்மிழ லையே.

🌸கல்லால்நிழற் கீழாயிடர் காவாயென வானோர்
எல்லாம்ஒரு தேராயயன் மறைபூட்டிநின் றுய்ப்ப
வல்லாய்எரி காற்றீர்க்கரி கோல்வாசுகி நாண்கல்
வில்லால்எயில் எய்தானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

🌸கரத்தான்மலி சிரத்தான்கரி யுரித்தாயதொர் படத்தான்
புரத்தார்பொடி படத்தன்னடி பணிமூவர்கட் கோவா
வரத்தான்மிக அளித்தானிடம் வளர்புன்னைமுத் தரும்பி
விரைத்தாதுபொன் மணியீன்றணி வீழிம்மிழ லையே.

🌸முன்னிற்பவர் இல்லாமுரண் அரக்கன்வட கயிலை
தன்னைப்பிடித் தெடுத்தான்முடி தடந்தோளிற வூன்றிப்
பின்னைப்பணிந் தேத்தப்பெரு வாள்பேரொடு கொடுத்த
மின்னிற்பொலி சடையானிடம் வீழிம்மிழ லையே.

🌸பண்டேழுல குண்டானவை கண்டானுமுன் னறியா
ஒண்டீயுரு வானானுறை கோயில்நிறை பொய்கை
வண்டாமரை மலர்மேல்மட அன்னந்நடை பயில
வெண்டாமரை செந்தாதுதிர் வீழிம்மிழ லையே.

🌸மசங்கற்சமண் மண்டைக்கையர் குண்டக்குண மிலிகள்
இசங்கும்பிறப் பறுத்தானிடம் இருந்தேன்களித் திரைத்துப்
பசும்பொற்கிளி களிமஞ்ஞைகள் ஒளிகொண்டெழு பகலோன்
விசும்பைப்பொலி விக்கும்பொழில் வீழிம்மிழ லையே.

🌸வீழிம்மிழ லைம்மேவிய விகிர்தன்றனை விரைசேர்
காழிந்நகர்க் கலைஞானசம் பந்தன்தமிழ் பத்தும்
யாழின்னிசை வல்லார்சொலக் கேட்டாரவ ரெல்லாம்
ஊழின்மலி வினைபோயிட உயர்வானடை வாரே.
********
🔔வாசி தீரவே, காசு நல்குவீர்
மாசின் மிழலையீர், ஏச லில்லையே.

🔔இறைவ ராயினீர், மறைகொள் மிழலையீர்
கறைகொள் காசினை, முறைமை நல்குமே.

🔔செய்ய மேனியீர், மெய்கொள் மிழலையீர்
பைகொள் அரவினீர், உய்ய நல்குமே.

🔔நீறு பூசினீர், ஏற தேறினீர்
கூறு மிழலையீர், பேறும் அருளுமே.

🔔காமன் வேவவோர், தூமக் கண்ணினீர்
நாம மிழலையீர், சேமம் நல்குமே.

🔔பிணிகொள் சடையினீர், மணிகொள் மிடறினீர்
அணிகொள் மிழலையீர், பணிகொண் டருளுமே.

🔔மங்கை பங்கினீர், துங்க மிழலையீர்
கங்கை முடியினீர், சங்கை தவிர்மினே.

🔔அரக்கன் நெரிதர, இரக்க மெய்தினீர்
பரக்கு மிழலையீர், கரக்கை தவிர்மினே.

🔔அயனும் மாலுமாய், முயலும் முடியினீர்
இயலும் மிழலையீர், பயனும் அருளுமே.

🔔பறிகொள் தலையினார், அறிவ தறிகிலார்
வெறிகொள் மிழலையீர், பிரிவ தரியதே.

🔔காழி மாநகர், வாழி சம்பந்தன்
வீழி மிழலைமேல், தாழும் மொழிகளே.

🔔இது படிக்காசு சுவாமியருளியபோது வட்டந்தீர ஓதியது.

திருச்சிற்றம்பலம்.

*திரூவிழாக்கள்:*
மகாசிவராத்திரி, மார்கழித் திருவாதிரை.

*தொடர்புக்கு:*
04366- 273050,
94439 73629,
94439 24825.

*நாளைய தலம்…திருஅன்னியூர் வ(ள)ரும்*

திருச்சிற்றம்பலம்.
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
*அடியார்களுக்குத் தொண்டு செய்யுங்கள் இறைவன் அவர்களுக்குள்ளிருக்கிறான்.*

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Calming upset people – Positive story

http://www.highconflictinstitute.com/calming-upset-people-with-e-a-r

Calming Upset People With E.A.R.

By Bill Eddy, LCSW, Esq.
© 2011 by High Conflict Institute

Everyone gets upset some of the time. High conflict people get upset a lot of the time. A simple technique called an “E.A.R. Statement” can help you calm others down. This is especially helpful if you are in a close relationship or a position of authority. High conflict people tend to emotionally attack those closest to them and those in authority, especially when they are frustrated and can’t manage their own emotions. The intensity of their uncontrolled emotions can really catch you off-guard. But if you practice making E.A.R. statements you can connect with upset people and usually help them calm down.

E.A.R. Statements

E.A.R. stands for Empathy, Attention and Respect. It is the opposite of what you feel like giving someone when he or she is upset and verbally attacking YOU! Yet you will be amazed at how effective this is when you do it right.

An E.A.R. Statement connects with the person’s experience, with their feelings. For example, let’s say that someone verbally attacks you for not returning a phone call as quickly as he or she would have liked. “You don’t respect me! You don’t care how long I have to wait to deal with this problem! You’re not doing your job!”

Rather than defending yourself, give the person an E.A.R. Statement, such as: “Wow, I can hear how upset you are. Tell me what’s going on. I share your concerns about this problem and respect your efforts to solve it.” This statement included:

EMPATHY: “I can hear how upset you are.”

ATTENTION: “Tell me what’s going on.”

RESPECT: “I respect your efforts.”

The Importance of Empathy

Empathy is different from sympathy. Having empathy for someone means that you can feel the pain and frustration that they are feeling, and probably have felt similar feelings in your own life. These are normal human emotions adn htey are normally triggered in people close by because emotions are contagious. When you show empathy for another person, you are treating them as a peer who you are concerned about and can relate to as an equal in distress.

Sympathy is when you see someone else in a bad situation that you are not in. You may feel sorry for them and have sympathy or pityfor them, but it is often a one-up and one-down position. There is more of a separation between those who give sympathy and those who receive it.

But, you don’t even have to use the word “empathy” to make a statement that shows empathy. Here are some examples:

“I can see how important this is to you.”

“I understand this can be frustrating.”

“I know this process can be confusing.”

“I’m sorry to see that you’re in this situation.”

“I’d like to help you if I can.”

“Let’s see if we can solve this together.”

The Importance of Attention

Getting attention is one of the most important concerns of high conflict people. They often feel ignored or disrespected and get into conflicts as a way of getting attention from those around them. Many have a lifetime history of alienating the people around them, so they look to others – professionals, friends and new acquaintances – to give them attention. Yet they rarely feel satisfied and keep trying to get more attention. If you show that you are willing to pay full attention for a little while, they often calm down.

There are many ways to let a person know that you will pay attention. For example, you can say:

“I will listen as carefully as I can.”

“I will pay attention to your concerns.”

“Tell me what’s going on.”

“Tell me more!”

You can also show attention non-verbally, such as:

Have good “eye contact” (keeping your eyes focused on the person)

Nod your head up and down to show that you are attentive to their concerns

Lean in to pay closer attention

Put your hand near them, such as on the table beside them

(Be careful about touching an upset HCP – it may be misinterpreted as a threat, a come-on, or a put-down)

The Importance of Respect

Anyone in distress, and especially HCPs, need respect from others. Even the most difficult and upset person usually has some quality that you can respect. By recognizing that quality, you can calm a person who is desperate to be respected.

Many high conflict people are used to being disrespected and being independent and “not needing others.” This characteristic often leads them into conflict with those around them, who don’t wish to see them as superior and are tempted to try to put them down. This just makes the HCP even more upset.

Here are several statements showing respect:

“I can see that you are a hard worker.”

“I respect your commitment to solving this problem.”

“I respect your efforts on this.”

“I respect your success at accomplishing ____________.”

“You have important skills that we need here.”

Why E.A.R. is so Important

Upset people, especially high conflict people, may not be getting empathy, attention and respect anywhere else. They have usually alienated most of the people around them. It is the last thing that anyone wants to give them. They are used to being rejected, abandoned, insulted, ignored, and disrespected by those around them. They are starving for empathy, attention and respect. They are looking for it anywhere they can get it. So just give it to them. It’s free and you don’t sacrifice anything. You can still set limits, give bad news, and keep a social or professional distance. It just means that you can connect with them around solving a particular problem and treat them like an equal human being, whether you agree or strongly disagree with their part in the problem.

Many HCPs also have a hard time managing their own emotions. Since brain researchers have learned that we “mirror” each other’s emotional expressions, it makes sense to respond to upset people with a calm and matter of fact manner – so that they will mirror us, rather than us mirroring their upset mood (which is what most people do much of the time – and it just makes things worse).

ManagingYour Amygdala

Of course, this is the opposite of what we feel like doing. You may think to yourself: “No way I’m going to listen to this after the way I’ve been verbally attacked!” But that’s just your amygdala talking, in an effort to protect you from danger. Our brains are very sensitive to threats, especially our amygdalas (you have one in the middle of your right brain and one in the middle of your left). Most people, while growing up, learn to manage the impulsive, protective responses of their amygdalas and over-ride them with a rational analysis of the situation, using their prefrontal context behind the forehead.

In fact, that is a lot of what adolescence is about: learning what is a crisis needing an instant, protective response (amygdala) and learning what situations are not a crisis and instead need a calm and rational response (prefrontal cortext). High conflict people often were abused or entitled growing up, and didn’t have the secure, balanced connection necessary to learn these skills of emotional self-management. Therefore, you can help them by helping yourself not over-react to them. Just use your own prefrontal cortext to manage your own amygdala – which will help the upset person manage theirs.

It’s Not About You!

To help you stay calm in the face of the other person’s upset, remind yourself “it’s not about you!” Don’t take it personally. It’s about the person’s own upset and lack of sufficient skills to manage his or her own emotions. Try making E.A.R. statements and you will find they often end the attack and calm the person down. This is especially true for high conflict people (HCPs) who regularly have a hard time calming themselves down. All of the E.A.R. statements above are calming statements. They let the other person know that you want to connect with him or her, rather than threaten him or her. It’s their issue and you don’t have to defend or explain yourself. It’s not about you!

What to Avoid About E.A.R.

Don’t Lie:

Upset people are often hyper-sensitive to lying. If you really can’t feel empathy for the person, find something that you can respect that he or she has done. If you really can’t respect the person, then simply pay attention. You can always just say: “Tell me more.” This calms the person, because it tells him or her that you will listen without needing to be persuaded to do so. If your body language shows you are open to listening, most upset people feel better and will calm down enough to tell you what’s going on.

You don’t have to listen forever:

E.A.R. doesn’t mean just listening. It’s a statement in response to the person’s upset mood, which you can use at any time. It can help you wrap up a conversation, if you need to do something else. High conflict people are known for talking endlessly. Keep in mind that high conflict people often don’t get a sense of relief from telling their story or talking about their pain – they have told it many times and it is stuck. Often, they are stuck trying to get others to give them empathy, attention and respect, so that if you just give them an E.A.R. statement, they may not feel the need to keep talking or talk so long. You can interrupt an upset person much of the time, by saying how you can empathize with and respect the person.

E.A.R. doesn’t mean you agree or disagree:

Giving your empathy, attention and respect helps you connect with an upset person as a human being. It doesn’t mean that you agree or disagree with their point of view. Too often, people get stuck on arguing about an “issue.” But with high conflict people “the issue’s not the issue” – it’s their inability to manage their own emotions and, sometimes, their behavior. If you are challenged about whether you agree or not, simply explain that you care or want to be helpful.

Maintain an “arms-length” relationship:

Giving your empathy, attention and respect to an upset person doesn’t mean that you have to have a close relationship. You can still maintain a professional relationship, co-worker relationship, neighbor relationship, etc. In fact, it is wise not to become too close to a high conflict person, so that you don’t raise their expectations of you becoming responsible for their welfare or planning to spend more time together than you intend.

Conclusion

Everyone gets upset some of the time. You don’t have to be a high conflict person to be upset. At moments of trauma, anger and sadness, we really need the human connection of knowing that someone has empathy for us, is paying attention and still has respect for us. You can give anyone an E.A.R. statement to help them calm down. Nothing in this article is intended to mean that only HCPs get upset.

Making E.A.R. statements – or non-verbally showing your Empathy, Attention and Respect – may help you calm or avoid many potentially high-conflict situations. It can save you time, money and emotional energy for years to come. But it takes lots of practice. You can start today!

High Conflict Institute provides training, books and consultations regarding High Conflict People (HCPs) for professionals dealing with legal, workplace, healthcare and educational disputes. Bill Eddy is the President of High Conflict Institute and the author of “It’s All YOUR Fault! 12 Tips for Managing People Who Blame Others for Everything.” He is an attorney, mediator and therapist. Bill has presented seminars to attorneys, judges, mediators, ombudspersons, human resource professionals, employee assistance professionals, managers and administrators in over 25 states, several provinces in Canada, France and Australia. For more information about High Conflict Institute, our seminars or consultations, or Bill Eddy and his books, go to: www.HighConflictInstitute.com or call 619-221-9108.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Brahmasri Parasurama Ghanapadigal of sukla yajurveda sakha

http://pkjeeva-jeeva.blogspot.in/2007/02/yagnavalkya-gurukulam.html

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Māṇḍūkya (माण्डूक्य) Upaniṣad

Courtesy: http://www.indiadivine.org/science-mandukya-upanishad/?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_term=http%3A%2F%2Fwww.indiadivine.org%2Fscience-mandukya-upanishad%2F&utm_content&utm_campaign=The+Science+of+Mandukya+Upanishad

In the series ‘The Science of Upaniṣads’, it is Māṇḍūkya (माण्डूक्य) Upaniṣad that we now take up for study and rational review; this is the sixth in the series of eleven Upaniṣads. Māṇḍūkya belongs to Atharva Veda, together with two other Principal Upaniṣads, Muṇḍaka and Praśna. What the word Māṇḍūkya signifies is not definitely known; in the study of the Upaniṣad it is not significant either.

Māṇḍūkya is the smallest of the eleven Principal Upaniṣads under our review; it has only 12 verses, numbered serially from 1 to 12. Nevertheless, it is the tersest of all, expounding in a unique manner the nature of shining of Ātmā in beings, with particular importance to the aspect of CHIT (consciousness). It uncovers four distinct modes of expression of CHIT.

Brevity of the Upaniṣad is an indication of the terseness in contents presentation, warranting detailed study of each verse. However, before moving on to the verses, we may recall our declared adherence to the rational path in the study of Upaniṣads. This may at times entail departure from conventional understanding and teaching by theologians and spiritual luminaries; in such cases the views expressed here may be appreciated with a rational approach befitting this age of scientific spirit. In our study, we shall also pursue our commitment to look for and abide by the consistency of teachings in all the Principal Upaniṣads taken together, which is essential for comprehensive understanding of their philosophy.

Let us now see the first verse:

ओमित्येतदक्षरमिदं सर्वं तस्योपव्याख्यानं भूतं भवद्भविष्यदिति सर्वमोङ्कार एव | यच्चान्यत् त्रिकालातीतं तदप्योङ्कार एव || 1 ||

omityetadakṣaramidaṃ sarvaṃ tasyopavyākhyānaṃ bhūtaṃ bhavadbhaviṣyaditi sarvamoṅkāra eva yaccānyat trikālātītaṃ tadapyoṅkāra eva. (1)

Word meaning: om- Om; iti- known as; etat- this; akṣaram- syllable; idaṃ- here, this; sarvaṃ- all; tasya- its; upavyākhyānaṃ- explanation, interpretation (physical translation, which is verily manifestation); bhūtaṃ- past; bhavat- present; bhaviṣyat- future; eva- verily; yat- which, what; ca- and; anyat- others; trikāla- past, present and future taken together, atītaṃ- beyond, transcending; tat- that; api- also.

Verse meaning: ‘All this is the syllable known as ‘Om’, (rather) its manifestation. Everything in the past, present and future is verily Om; if anything is there transcending these three expressions of time, then, that too is verily ‘Om’.

In verses 2.23.2 and 2.23.3 of Chāndogya Upaniṣad it is said that Vedas issued forth on account of intense meditation by Prajāpati on the worlds; in the same manner the three words ‘bhūḥ, bhuvaḥ, svaḥ (bhur, bhuva, sva)’ issued forth from the Vedas; and ‘Om’ issued forth from these three words, by intense meditation. The implication is that the principle of ‘Om’ was reached by successive intense meditations on the worlds, the Vedas and the three words of ‘bhūḥ, bhuvaḥ, svaḥ’. ‘Om’ is thus the ultimate essence of the worlds; the said meditations indicate a churning process to bring forth that essence, like the churning of Kṣīra Sāgara for obtaining the mythological amṛta, wherein Kṣīra Sāgara represents the universe.

If ‘Om’ is the essence of the worlds, then reversely, the worlds must be the manifestation of ‘Om’. This exactly is what the first verse of Māṇḍūkya declares through the phrase ‘tasyopavyākhyānaṃ’ (its manifestation, physical interpretation). After saying that ‘Om’ is all that is here, the verse quickly adds this phrase by way of clarification, implying that all that is here is only the manifestation of ‘Om’ and not ‘Om’ as such. The split presentation must be for the sake of force in expression. The said clarification applies to the rest of the verse also, though the phrase is not repeated again and again.

Contrary to this understanding of ‘upavyākhyānaṃ’, the view of conventional interpretation is this: the word indicates that what follows it is the explanation of what precedes it. This interpretation however reduces a profound philosophical revelation into a superficial utterance. It is awkward to think that the Upaniṣad seeks to explain the simple and ubiquitous phrase ‘idam sarvam’ in so many words as would constitute a major portion of the verse. Moreover, it is most unlikely that an Upaniṣad would include the past, future and transcendent entities within the ambit of the phrase ‘idam sarvam’.

Further, the syllable ‘Om’ is Ātmā itself as explicitly declared in verse 12 of this very Upaniṣad. Ātmā is pure existence, consciousness and bliss; it is purely immortal too. But, the phenomenal world represented by ‘idam sarvam’ has an element of mortality. Therefore, nothing in this world can be equated squarely to Ātmā. That is why the Upaniṣad adds an immediate clarification that the world is ‘upavyākhyānaṃ’ of ‘Om’. The conventional interpretation ignores this aspect.

Above all, the very subject-matter of this Upaniṣad is an explication of how the said ‘upavyākhyānaṃ’ (manifestation) of ‘Om’ works out.

The next verse too reinforces the present understanding of the import of ‘upavyākhyānaṃ’, by asserting that all this is Brahma only. We know that there is a subtle difference between Ātmā and Brahma, since Brahma has a mortal form also (vide verse 2.3.1 of Bṛhadāraṇyaka). Verse 2 is given below:

सर्वं ह्येतद्ब्रह्म अयमात्मा ब्रह्म सोഽयमात्मा चतुष्पात् || 2 ||

sarvaṃ hyetadbrahma ayamātmā brahma soഽyamātmā catuṣpāt. (2)

Word meaning: hi- certainly, indeed, of course; ayam- this, saḥ- he; catuṣpāt- four-footed. (Rest as in the first verse)

Verse meaning: Indeed, all this is Brahma. This Ātmā is Brahma. He, this Ātmā, is four-footed.

After stating in verse 1 that all this is manifestation of Om, here in verse 2 it is asserted that all this is indeed Brahma. The implication is that Brahma represents manifested Om. As stated above, verse 2.3.1 of Bṛhadāraṇyaka declares that Brahma has two forms, namely, mortal – immortal, perceptible – imperceptible and limited and unlimited. This underlines the idea that the world is only manifested Om and not Om as such. So, the assertion ‘all this is Brahma’ is quite veritable.

The next assertion is ‘this Ātmā is Brahma’ (Ayam Ātmā Brahma). ‘This Ātmā’ refers to which Ātmā? No previous reference is there regarding any Ātmā; the only reference is to Om, in the previous verse. In verse 12, this Om is declared as Ātmā. So, manifested Om is manifested Ātmā, which in essence is Ātmā with Prakṛti invoked. Therefore the declaration ‘this Ātmā is Brahma’ implies that the Ātmā with invoked Prakṛti is Brahma. We have been consistently holding that Ātmā and Brahma are not identical or synonymous, in view of the Upaniṣadic declaration that Brahma has two forms, unlike Ātmā which is purely immortal, imperceptible and unlimited. Had they been naturally and unassailably identical, the Upaniṣads need not have again and again made such assertive declarations on their mutual relationship.

The verse finally asserts that this Ātmā is four-footed. This implies that the shining of Ātmā has four distinct modes. In the ensuing verses we shall study these modes in detail. But before proceeding to the next verse, we may take note of an important fact about this verse. It is this: the declaration ‘This Ātmā is Brahma’ (Ayam Ātmā Brahma – अयमात्मा ब्रह्म) is one of the four Great Declarations (Mahāvākyas) of Upaniṣads. We have already seen two, one in Bṛhadāraṇyaka (1.4.10 – I am Brahma – अहं ब्रह्मास्मि – ahaṃ brahmāsmi) and the other in Chāndogya (6.8.7 – That is you – तत्त्वमसि – tattvamasi). This is the third; the fourth is yet to come.

In the next verse we see the first mode of shining of Ātmā. Let us see what the verse says:

जागरित स्थानो बहिःप्रज्ञः सप्ताङ्ग एकोनविंशतिमुखः स्थूलभुक् वैश्वानरः प्रथमः पादः || 3 ||

jāgarita sthāno bahiḥprajñaḥ saptāṅga ekonaviṃśatimukhaḥ sthūlabhuk vaiśvānaraḥ prathamaḥ pādaḥ. (3)

Word meaning: jāgarita- waking; sthāna- state, domain; prajñaḥ- knowing; bahiḥprajñaḥ- outward knowing (knowing oriented outwards); saptāṅga- with seven components; ekonaviṃśatimukhaḥ- with 19 mouths (mouth here means portals for conveying information); sthūlabhuk- consuming (knowing) the gross; apprehending/ cognising the forms tangible to senses; vaiśvānaraḥ- Vaiśvānaraḥ (it is the name of the state in question); prathamaḥ- first; pādaḥ- foot (mode).

Verse meaning: The first mode is Vaiśvānaraḥ. It is the shining of Ātmā in the waking state; the knowing process herein is outwardly oriented. This mode involves seven components and nineteen mouths. Those forms (objects) which are tangible to the senses are cognised in this mode.

We know that Ātmā is SAT-CHIT-ĀNANDA and that it shines uniformly all over the universe. But, depending upon the structural characteristics and capabilities of the physical bodies of beings, this shining is expressed differently. Varying expressions of such shining, with reference to CHIT, are mentioned here as ‘modes’. The Upaniṣad says that modes are four in number (verse 2). The four modes relate to the four states which a being may pass through, namely, waking, dreaming, sleeping and transcendental. In this 3rd verse, the first mode is explained; the shining in the waking state is called Vaiśvānaraḥ and it relates to the knowing/expressing process when the being is awake. In the waking state all the sense organs and motor organs (organs of action) are active; they interact with the outside world, which fact is indicated in the verse by the phrase, ‘knowing is outwardly oriented’. ‘Knowing’ indicates the working of consciousness, which includes expressing also.

It is also stated that the process involves seven components and nineteen mouths. What are those seven components (aṅga) and nineteen mouths (mukhas)? Many interpreters imagine Vaiśvānaraḥ to be a being of human form, on account of the mention of aṅga which, they take as limb, and mukha which, to them is the organ for consuming food. Accordingly, they assume his body parts like head, eyes, breath, feet, etc. as the aṅga in question. But, this assumption is out of place, since the topic under discussion is the mode of shining of Ātmā in the waking state of beings and how the process of knowing consequently operates in that state; Vaiśvānaraḥ is only the name of that mode. Moreover, in the next verse, all these seven ‘limbs’ are present, but the name of the dreaming state is Taijasa to which this assigning of body parts is inappropriate. The conventional interpreters fail to get at the real import of Upaniṣadic postulations, due to their application of the lower texts of mythology and epics for understanding the higher texts of Upaniṣads. They interpret Upaniṣads on the basis of the popular stories of epics and mythology; Upaniṣads stand far higher than these stories and have to be understood by application of the reasoning faculty. It must be the Upaniṣadic declarations that should serve as a tool for properly understanding the message of these stories and not otherwise. Actually, the seven components of this mode are seven members participating in the process of knowing/expression (cognition/action). They are

1. Sense organs,
2. Organs of action (motor organs),
3. Prāṇas,
4. Antaḥkaraṇas,
5. Consciousness,
6. Pañcabhūtas, and
7. Sense objects.

Among these seven components involved in the knowing process, says the verse, there are nineteen mukhas. These mukhas are nothing but portals for receiving or disseminating information regarding either knowing or expression. Which are those mukhas? In the sense organs we have 8 such portals, namely, 2 eyes, 2 ears, 2 nostrils, tongue and skin. Motor organs provide 7 portals, namely, speech, 2 hands, 2 legs, reproductive organ and organ of excretion. These two come to a total of 15. To this, 4 Antaḥkaraṇas, which are the ultimate portals of reception and dissemination, are added, taking the total to 19. These are the nineteen mukhas.

In the waking state we cognise and also act upon objects/beings perceivable to our senses. Such objects/beings, existing in specific forms and names in the phenomenal world, are described as sthūla (gross); hence the word sthūlabhuk which simply means cognising of or acting upon gross objects/beings.

Before proceeding to the next verse, we may take note of one important fact: though Vaiśvānaraḥ is the name of waking state cognition, it vicariously represents the state wherein the knower indulges in worldly experiences. This is obviously the lowest state of enlightenment. In the same way, the second state Taijasa represents the middle level of enlightenment wherein one is withdrawn from the direct worldly experiences, but the impressions thereof still remain in him with varying degrees of influence. In the third state, Prājña, the knower is further elevated to the level, wherein only the consciousness of ‘I am’ remains. In the final state, all differentiations end, resulting in unification with pure Ātmā. We will see these in detail in the coming verses.

Now, we may move on to the fourth verse which says about Ātmā’s second mode of shining. The verse reads thus:

स्वप्नस्थानोഽन्तःप्रज्ञः सप्ताङ्ग एकोनविंशतिमुखः प्रविविक्तभुक् तैजसो द्वितीयः पादः || 4 ||

svapnasthānoഽntaḥprajñaḥ saptāṅga ekonaviṃśatimukhaḥ praviviktabhuk taijaso dvitīyaḥ pādaḥ. (4)

Word meaning: svapnasthānaḥ- dream state; antaḥprajñaḥ- knowing oriented inwards; praviviktabhuk- that which enjoys fine images; pravivikta- fine, detached; taijasa- Taijasa; dvitīyaḥ- second (for the rest, please see verse 3)

Verse meaning: The second mode is Taijasa. It is the shining of Ātmā in the dreaming state; the knowing process herein is inwardly oriented. This mode (too) involves seven components and nineteen mouths. In this mode, the forms (objects) cognised are fine and also detached from the senses (pravivikta).

The second mode differs from the first in two respects; one is the difference in orientation of the knowing process. In the first mode, the orientation is outwardly, whereas in the second, it is inwardly. Dreaming state is the initial state of sleep, wherein the sense organs and also the motor organs fade into inaction; but, Manas (mind), the involuntary component of Antaḥkaraṇa, is still active. In the waking state Manas processes signals received from the senses by accessing the stock of information in Chitta, under the reasoning control of Buddhi, and thus forms valid perceptions. These are obviously based on live sense signals of perceivable worldly objects and therefore are called sthūla. But, in the dreaming state, since the senses are inactive, no signals are received from them; Buddhi, being voluntary in nature, also becomes inactive. In this situation, the involuntary Manas accesses stored information from Chitta and arbitrarily constructs false perceptions. Most probably, such information must be the ones which it has last accessed during the waking state. Thus, dreams are the creation of the involuntary Manas without the direct involvement of either Buddhi or sense organs. This is why it is said that the knowing process in this mode is inwardly oriented.

Praśna Upaniṣad says that when all the sense organs merge into Manas and lie dormant there, we enjoy dreams wherein we see once again what has been seen before, hear what has been heard before and enjoy what has been enjoyed before. We also enjoy the unseen, unheard, unperceived and the unreal (Praśna Upaniṣad 4.2 & 4.5). Since the perceptions constructed by Manas in the dreaming state are indirect and unreal, they are called ‘pravivikta’. This constitutes the second difference between the two modes; in the first mode the perception was ‘sthūla’ whereas it is ‘pravivikta’ here.

In this mode also, all the seven aṅgas (components) and nineteen mukhas (mouths) are involved in the knowing/expressing process; the only difference is that their use is indirect and involuntary.

The third mode relates to shining of Ātmā in the deep sleep state. About it the fifth verse says thus:

यत्र सुप्तो न कंचन कामं कामयते न कंचन स्वप्नं पश्यति तत् सुषुप्तं | सुषुप्तस्थान एकीभूतः प्रज्ञानघन एवानन्दमयो ह्यानदभुक् चेतोमुखः प्राज्ञस्तृतीयः पादः || 5 ||

yatra supto na kaṃcana kāmaṃ kāmayate na kaṃcana svapnaṃ paśyati tat suṣuptaṃ. suṣuptasthāna ekībhūtaḥ prajñānaghana evānandamayo hyānadabhuk cetomukhaḥ prājñastṛtīyaḥ pādaḥ. (5)

Word meaning: yatra- when, where; supta- sleeping; na- not; kaṃcana- any; kāmaṃ- desire; kāmayate- wish for, seek for; svapnaṃ- dream; paśyati- see; tat- that; suṣuptaṃ- deep sleep; suṣuptasthāna- deep sleep state; ekībhūtaḥ- unified; prajñānaghana- (undifferentiated) mass of knowledge; eva- indeed, really; ānandamaya- blissful, consisting of bliss; hi- verily; ānadabhuk- enjoying bliss; cetomukhaḥ- having consciousness as mukha (mouth); prājñaḥ- Prājña, the knowing person; tṛtīyaḥ- third; pādaḥ- foot.

Verse meaning: The stage of sleep, wherein no desire is wished for and no dream is seen, is called deep sleep. In the deep sleep state, the mode of shining of Ātmā is known as Prājña (which indicates the knowing person). In this mode the entire knowledge is really unified into an undifferentiated mass; it is verily blissful (ānandamaya). So, bliss alone is enjoyed in this third mode and the mukha (mouth) therefor is consciousness.

When we are in deep sleep, we don’t see any dream; nor do we desire for anything; for, in this state we don’t experience any differentiation into sthūla or pravivkta, in respect of cognisance of objects. Actually, we know no objects; the entire knowledge is unified into an aggregate, a mass of knowledge without any differentiation. We only know ‘I am’ and enjoy only bliss since there is only ‘I’ and nothing other than ‘I’ to desire for or dread about. The one who knows ‘I am’ is known as ‘Prājña’ which veritably is the name of this third mode of shining of Ātmā. Since only bliss is there to enjoy, this mode is said to be blissful (ānandamaya). Neither mind nor any sense is used for enjoyment of bliss; it is enjoyed by the consciousness within.

In the first two modes, we have seen that nineteen mukhas are used for the knowing/expressing process. Here, none of these comes in the picture; only the inner consciousness is used; that is why it is stated that the mukha here is ‘cetas’ (चेतस् – consciousness). In fact, consciousness is the energy behind the whole knowing process undertaken by the senses and Antaḥkaraṇas. In this third mode, which is subtler than the previous ones, it has taken over the whole process since the senses, Manas and Buddhi are inactive.

The next verse says more about the ‘Prājña’ state. Please see the 6th verse below:

एष सर्वेश्वर एष सर्वज्ञ एषोन्तर्यामि एष योनिः सर्वस्य प्रभवाप्ययौ हि भूतानाम् || 6 ||

eṣa sarveśvara eṣa sarvajña eṣontaryāmi eṣa yoniḥ sarvasya prabhavāpyayau hi bhūtānām. (6)

Word meaning: eṣa- he; sarveśvara- lord of all; sarvajña- the omniscient; antaryāmi- inner controller; yoni- the cause; sarvasya- of all; prabhavāpyayau- both the origin and the end; hi- verily; bhūtānām- of the beings.

Verse meaning: He (Prājña) is the lord of all, the omniscient, the inner controller and the cause of all; he is both the origin and the end of all beings.

Bṛhadāraṇyaka verse 1.4.1 says thus: “In the beginning, there was only Ātmā in the mode of Puruṣa. He surveyed around; finding only himself, he said, ‘I am’….” Bṛhadāraṇyaka continues to say that the origin of all beings is this Puruṣa (1.4.4) and also that Ātmā is the inner controller of all, the omniscient, etc. (verses 3.7.3 to 3.7.23). Here, in verse 6 of Māṇḍūkya, the one who knows ‘I am’ is Prājña; obviously he is Puruṣa pervading the beings and therefore he is inner controller, omniscient and all, since Puruṣa is Ātmā himself.

The next verse presents the subtlest mode of shining of Ātmā. Let us see the verse below:
नान्तःप्रज्ञं न बहिःप्रज्ञं नोभयतःप्रज्ञं न प्रज्ञानघनं न प्रज्ञं नाप्रज्ञं अदृष्टमव्यवहार्यं अग्राह्यमलक्षणं अचिन्त्यमव्यपदेश्यं एकात्मप्रत्ययसारं प्रपञ्चोपशमं शान्तं शिवमद्वैतं चतुर्थं मन्यन्ते स आत्मा स विज्ञेयः || 7 ||

nāntaḥprajñaṃ na bahiḥprajñaṃ nobhayataḥprajñaṃ na prajñānaghanaṃ na prajñaṃ nāprajñaṃ adṛṣṭamavyavahāryaṃ agrāhyamalakṣaṇaṃ acintyamavyapadeśyaṃ ekātmapratyayasāraṃ prapañcopaśamaṃ śāntaṃ śivamadvaitaṃ caturthaṃ manyante sa ātmā sa vijñeyaḥ. (7)

Word meaning: na- not; antaḥprajña- inward knowing; bahiḥprajña- outward knowing; ubhayataḥprajña- bidirectional knowing; aprajña- absence of knowing, cessation of knowing; adṛṣṭaṃ- unseen; avyavahāryaṃ- not relatable, not amenable to be dealt with; agrāhyam- ungraspable; alakṣaṇaṃ- devoid of attributes; acintyam- unthinkable, beyond being thought of; avyapadeśyaṃ- that cannot be indicated, beyond being designated; ekātmapratyayasāraṃ- unified essence of all the states of consciousness; prapañcopaśamaṃ- cessation of all worldly differentiations; śāntaṃ- serene; śivam- blissful; advaitaṃ- without a second; caturthaṃ- fourth; manyante- considered; sa- he; ātmā- Ātmā; vijñeyaḥ- to be realised. (For other words see former verses)

Verse meaning: The fourth is Ātmā himself, in his subtlest mode of shining. He is beyond inward knowing, outward knowing and bidirectional knowing; he is neither knowing nor unknowing; he is not a mass of knowledge. He is not seen and not relatable; he is ungraspable, devoid of attributes and unthinkable; he cannot be indicated (like this is he). He is the unified essence of all the states of consciousness wherein all worldly differentiations cease; he is serene, blissful and without a second. He is to be realised.

The meaning is very clear. We are already aware of the various aspects of the nature of Ātmā described here; we have seen them in the previous articles of this series. However, a little elaboration is necessary on some points like ‘ekātmapratyayasāraṃ’. The word ekātmata indicates unification or unified state; pratyaya is consciousness and sāraṃ is essence. In the three verses 3, 4 and 5 we have seen the three modes of shining of Ātmā. If we eliminate the different characteristics of the knower in each of these modes, we are ushered into the concept of ‘ekātmapratyayasāraṃ’; this, in other words, is an abstraction of the three modes of shining. In the waking state the knower has all the senses in direct participation, in the dreaming state they are in indirect participation and in deep sleep state none of them is employed. Abstraction implies elimination of such differences; this process is indicated by the initial words like ‘nāntaḥprajñaṃ’ ‘na bahiḥprajñaṃ’, ‘na prajñaṃ’ ‘nāprajñaṃ’ etc. The nature of Ātmā emerging from this abstraction, representing only the essence, the consciousness is known as ‘ekātmapratyayasāraṃ’.

The difference between the third and fourth modes is this: in the third, Ātmā is in the Puruṣa mode, having invoked Prakṛti; but in the fourth, Prakṛti is revoked and Ātmā is in its serenest and subtlest form.

In the remaining verses, the Upaniṣad presents another view of the principle of Ātmā, based on syllables. It is said in verse 8 that the syllable ‘Om’ represents Ātmā; ‘Om’ is a combination of three sounds namely ‘अ’ (a- ‘ʌ’), उ (u- ‘u’) and म् (m- ‘m’). These three sounds actually represent the first three modes mentioned in verses 3, 4 and 5; we will see this in the ensuing verses. Let us see verse 8:

सोഽयमात्माध्यक्षरमोङ्कारोഽधिमात्रं पादा मात्रा मात्राश्च पादा अकार उकारो मकार इति || 8 ||

soഽyamātmādhyakṣaramoṅkāroഽdhimātraṃ pādā mātrā mātrāśca pādā akāra ukāro makāra iti. (8)

Word meaning: adhyakṣaram- based on syllables; adhimātraṃ- based on sounds, consisting of sounds; mātrā- sound; akāra- the sound ‘अ’ (a- ‘ʌ’); ukāra- the sound उ (u- ‘u’); makāra- the sound म् (‘m’); iti- thus. (For the rest, see preceding verses).

Verse meaning: Meaning of the verse is same as is given in the beginning of this paragraph.

Now, in the verses 9 to 11, the implication of each sound in the syllable ‘Om’ is explained. Please see verse 9 below:

जागरितस्थानो वैश्वानरोഽकारः प्रथमा मात्राप्तेरादिमत्वाद्वा आप्नोति ह वै सर्वान् कामान् आदिश्च भवति य एवं वेद || 9 ||

jāgaritasthāno vaiśvānaroഽkāraḥ prathamā mātrāpterādimatvādvā āpnoti ha vai sarvān kāmān ādiśca bhavati ya evaṃ veda. (9)

Word meaning: āpteḥ- on account of reaching out; ādimatvād- on account of being the first or preliminary; vā- and; āpnoti- reaches out; ha vai- verily; sarvān kāmān- all desires (kāmā); yaḥ- whoever, veda- knows, aware of. (Rest as in preceding verses).

Verse meaning: The waking state Vaiśvānara is assigned the first sound of ‘Om’ namely ‘akāra’; for, it is in this state that one reaches out to the outside world and it is the preliminary (primitive) state of his enlightenment. Further, the sound ‘अ’ also possesses these attributes; it is the first sound of ‘Om’ and the other sounds follow it. One whose awareness is limited to this state, remains in the initial stages of enlightenment and reaches out to all desires.

Further explanation seems unwarranted, as the verse meaning is sufficiently intelligible. We may now see the next verse:

स्वप्नस्थानस्तैजस उकारो द्वितीया मात्रा उत्कर्षादुभयत्वाद्वा उत्कर्षति ह वै ज्ञानसन्ततिं समानश्च भवति नास्याब्रह्मवित्कुले भवति य एवं वेद || 10 ||

svapnasthānastaijasa ukāro dvitīyā mātrā utkarṣādubhayatvādvā utkarṣati ha vai jñānasantatiṃ samānaśca bhavati nāsyābrahmavitkule bhavati ya evaṃ veda. (10)

Word meaning: dvitīyā- second; utkarṣād- on account of rising to something better, ubhayatvād- on account of being bidirectional; utkarṣati- raise; jñānasantati- flow of knowledge; samāna- being equally disposed to opposites; bhavati- becomes; na- not; asya- his; kule- in the family; abrahmavit- not knowing Brahma

Verse meaning: The dreaming state Taijasa is the second sound of ‘Om’, namely ‘ukāra’. It is so called on account of its rising to a better state/position and of being bidirectional. One who knows thus raises the flow of knowledge in him and becomes equally disposed to opposite experiences; in his family, no one will be ignorant of Brahma.

We have seen that the Taijasa marks a complete withdrawal of the senses from direct worldly experiences. But, the earlier impressions will remain without being completely erased of. However, to the point of view of enlightenment, this is a step forward; that is why it is stated to be ‘utkarṣa’ or improvement. Taijasa is the middle state between Vaiśvānara and Prājña; it connects them both. That is why it is bidirectional state or the state of ‘ubhayatva’. One who is in the Taijasa state may raise his knowledge level and disseminate it around; this will result in passing of the knowledge of Brahma to his family members also. Further, such a person will not be affected by dualities of the phenomenal world (he becomes samāna).

Like Taijasa, ‘ukāra’ also is bidirectional. It is the middle sound of ‘Om’; it therefore marks an upgradation from the earlier sound. Therefore, it fits well with the Taijasa state.

The next verse says about the final sound of ‘Om’. Let us see the verse:

सुषुप्तस्थानः प्राज्ञो मकारस्तृतीया मात्रा मितेरपीतेर्वा मिनोति ह वा इदं सर्वमपीतिश्च भवति य एवं वेद || 11 ||

suṣuptasthānaḥ prājño makārastṛtīyā mātrā miterapītervā minoti ha vā idaṃ sarvamapītiśca bhavati ya evaṃ veda. (11)

Word meaning: tṛtīya- third; miteḥ- on account of limit; apīteḥ- on account of being the final, ultimate; minoti- understand, perceive; idam sarvam- all this; apītiḥ- attaining to, dissolution, entering into. (Rest as above)

Verse meaning: The deep sleep state Prājña is assigned the third sound ‘makāra’ (म्) of the syllable ‘Om’. This is because it is the final limit which a being with body consciousness, can attain to. One, who knows this, verily understands all this here and dissolves into the underlying consciousness.

In ‘Om’, ‘makāra’ is the last sound and therefore the limit of ‘Om’; further, Prājña is the state which an embodied can attain to. This explains the propriety of their mutual association assigned in the verse.

Prājña is the state of Puruṣa, beyond which it is only serene Ātmā, without Prakṛti. The next verse describes its nature:

अमात्रश्चतुर्थोഽव्यवहार्यः प्रपञ्चोपशमः शिवोഽद्वैत एवमोङ्कार आत्मैव संविशत्यात्मनात्मानं य एवं वेद य एवं वेद || 12 ||

amātraścaturthovyavahāryaḥ prapañcopaśamaḥ śivodvaita evamoṅkāra ātmaiva saṃviśatyātmanātmānaṃ ya evaṃ veda ya evaṃ veda. (12)

Word meaning: amātra- without any sound differentiation; caturtha- fourth; avyavahārya- not relatable, not amenable to be dealt with; prapañcopaśama- cessation of all worldly differentiation; śiva- blissful; advaita- without a second; evam- thus; eva- verily; saṃviśati- enters in, attain to; ātmanā- by own self; ātmānaṃ- into the Ātmā; ya- who; veda- knows (repetition indicates end of the text).

Verse meaning: The fourth state of ‘Om’ is without any differentiation into its constituent sounds; it is not amenable to be dealt with in any manner and in it all worldly differentiations cease. It is blissful and without a second. This Oṅkāra is verily Ātmā. One who knows this enters the Ātmā himself.

The core idea in this verse is that the composite ‘Om’, devoid of differentiation into the constituent sounds mentioned in the three preceding verses, is the serene Ātmā. In the three states represented by the three sounds, Ātmā shines as Puruṣa with his Prakṛti invoked, with varied expressions. In the waking state the world as such is the object of experience and enjoyment. In the dreaming state the objects are the impressions received in the waking state; this state is marked by a departure from direct worldly experiences. In the deep sleep state, such impressions too are absent; only the consciousness of ‘I am’ remains. This is the state of identification with Puruṣa. In contrast, Ātmā in its purest form, with the Prakṛti revoked and involved, is represented by the fourth state where no differentiation of any kind exists. Thus, in these verses, we can see a progressive transformation from the mundane to the most enlightened state. The lesson to be learnt is that detachment from worldly entailments takes one to immortality.

In Praśna Upaniṣad, we will see the same issue of differentiation of ‘Om’ into the constituent sounds with their respective impacts and also its composite form, in the discussion on the fifth question.

Thus ends our study of Māṇḍūkya. Herein we have seen the different modes of shining of Ātmā in various states of awakening of beings; the more we are awakened to the phenomenal world, the less we are awakened to its immortal essence. Gīta presents this truth beautifully in verse 2.69 which says thus: ‘what is night to all beings, the self-controlled one (hermit) is awake therein; wherein all beings are awake, it is night to that hermit’.

“या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी |
यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः || 2.69 ||

yā niśā sarvabhūtānāṃ tasyāṃ jāgarti saṃyamī,
yasyāṃ jāgrati bhūtāni sā niśā paśyato muneḥ. (2.69)

The Upaniṣad further explains the syllable ‘Om’ which is the symbol for representing Ātmā and correlates the constituents of ‘Om’ with the modes of shining of Ātmā.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Dasavataram – Part3 – Varaha

Courtesy:Smt.Dr.Saroja Ramanujam

वराहावतारः

धर्मस्वरूपो हि महावराहो स्वदंष्ट्रलग्नां उद्धृत्य भूमिं |

हिरन्यबुद्ध्या तृष्णाम्बुमग्नां न्यवेशयत् भक्तिजले पुनःताम् ||

தர்மஸ்வரூபோ ஹி மஹாவராஹோ
ஸ்வதம்ஷ்ட்ரலக்னாம் உத்த்ருத்ய பூமிம்
ஹிரண்யபுத்த்யா த்ருஷ்ணாம்புமக்னம்
ந்யவேசயத் பக்திஜலே புன: தாம்

மஹாவராஹம் தர்மஸ்வரூபம். கெட்ட புத்தியால் ஆசை என்னும் கடலில் மூழ்கிக்கிடந்த உலகை விவேகம் என்னும் கோரைப்பற்களில் மூலம் எடுத்து மறுபடியும் பக்தி என்ற ஜலத்தின் மேல் வைத்தது

ஹிரண்யாக்ஷன் பூமியை கடலுக்குள் ஒளித்து வைக்க அதை பகவான் வராஹ ரூபம் கொண்டு அவனைக் கொன்று மீட்டு மறுபடியும் ஜகத்தின் மேல் மிதக்க விட்டார் என்பது வராஹாவதாரத்தின் சாராம்சம்.

ஹிரண்யம் என்றால் பொன்.இது பொன்னாசை முதலிய ஆசைகளைக்குறிக்கும் ஹிரண்யாக்ஷன் என்னும் சொல் பொன்னாசையைக்குறிக்கும். ஹிரண்யே அக்ஷிணீ யஸ்ய ஸ: ஹிரண்யாக்ஷ:, பொன்னின் மேல் கண் உடைய என்று பொருள்.

அதாவது பொன் முதலிய விஷயசுகத்தின் மேல் ஆசை. இந்த ஹிரண்ய புத்தி பகவத்புத்திக்கு எதிரி. விஷயசுகமாகிற கடலில் பணத்தாசையால் மூழ்கின புத்தியை விவேகத்தின் மூலம் மறுபடியும் தர்மத்தின் மேல் வைப்பதுதான் வராஹாவதாரம்.

மஹாவராஹத்திற்கு வ்ருஷாகபி என்ற பெயர் விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில் காண்கிறோம். வ்ருஷ என்றால் ‘ “தர்மம். கபி என்ற சொல், குரங்கோடு வராஹத்தையும் குறிக்கும். அதனால் வ்ருஷாகபி என்பது தர்மஸ்வரூபமான வராஹப்பெருமான்.

பாகவதம் வராஹப்பெருமானை யக்ஞவராஹம் என்கிறது. கீதையிலும் ‘ஸர்வகதம் பிரம்ம நித்யம் யக்ஞே ப்ரதிஷ்டிதம்’ சர்வவ்யாபியான பிரம்மம் யக்ஞத்தில் நிலை பெற்றிருக்கிறது, ‘ அஹம் க்ரது: அஹம் யக்ஞ: “நானே யக்ஞம்,’ என்று காண்கிறோம். ஹிரன்யகசிபு நாராயணன் யக்ஞத்தில் இருக்கிறான் என்று எல்லா யக்ஞத்தையும் நிறுத்திவிட்டான் என்பது ப்ரகஹ்லாத சரித்ரம்.

வராஹவதாரத்தின் மகிமை வராஹபுராணத்தில் சொல்லப்படுகிறது.
sThithe manasi susvasThe Sareere sathi yo naraH

Dhaathusaamye sThithe smarthaa viSvaroopam cha maam ajam

thathasTham mriyamaaNam thu kaashTapaashaaNa sannibham

aham smraami madhbhaktham nayaami paramam gathim
இதன் பொருள் என்னவென்றால் வராஹப்பெருமான் சொல்கிறார்.

“எவனொருவன் என்னை எப்போதும் உடல் நலமாக இருக்கும்போது நினைக்கிறானோ அவனுக்கு கடைசி காலத்தில் சுயநினைவு இல்லாமல் இருந்தாலும் நான் அவனை நினைக்கிறேன் அவனுக்கு நல்ல கதி கொடுக்கிறேன்” என்பது.

கீதையிலும்
யே து ஸர்வாணி கர்மாணி மயி ஸன்ன்யஸ்ய மத்பரா:
அனந்யேநைவ யோகேன மாம் த்யாயந்த உபாஸதே
தேஷாம் அஹம் சமுத்தர்த்தா ம்ரருத்யுஸம்ஸார ஸாகராத்
என்று காண்கிறோம்.

இதன் பொருள்
“எவனொருவன் எல்லா கர்மங்களையும் எனக்கே அர்ப்பணித்து என்னையே நினைக்கிறானோ அவனை இந்த சம்சாரமாகிற சமுத்திரத்தில் இருந்து நான் தூக்கிவிடுகிறேன்.”
இதுதான் வராஹவதாரத்தின் உட்பொருள்.

ஹிரண்யாக்ஷன் ஹிரண்யகசிபு இருவரும் சகோதரர்கள். அடுத்த அவதாரம் ஹிரண்யகசிபுவை அழிக்க எடுத்த் நரசிம்ஹாவதாரம். ஹிரண்யகசிபு என்றால் என்ன அர்த்தம்?

கசிபு என் உணவு மற்றும் உடையைக் குறிக்கும் சொல். அதாவது உலகப்பற்று ( materialism ) . உலகப்பற்று விஷயசுகம் இது இரண்டும் இரட்டைப்பிறவி போல் பிரிக்க இயலாதது.

நாராயணனின் த்வார பாலகர்களான ஜெயவிஜயர்கள் மூன்று பிறவிகளில் ஹிரண்யாக்ஷன்-ஹிரண்ய கசிபு , ராவணன்- கும்பகர்ணன், சிசுபாலன் – தந்தவக்ரன் என்று தோன்றினர் என்று அறிவோம்

. இதில் பின்னிரண்டு இரட்டைகளை பகவான் ராமன் கிருஷ்ணன் என்ற அவதாரங்களில் முறையே அழித்தார். ஆனால் ஹிரண்யாக்ஷன் ஹிரண்ய கசிபு இவர்களுக்காக தனித் தனியே வராஹன் நரசிம்ஹன் என்ற இரண்டு அவதாரங்களைஎடுக்க வேண்டியதாயிற்று,

இது ஏன் என்று ஆராய்ந்தோமானால், காமக்ரோதாதிகளான ஆறு குணங்களின் உருவகமே இந்த ஆறு அசுரப் பிறவிகள். சிசுபாலன் தந்தவக்ரன் இவர்கள் அசுரர்கள் அல்லவென்றாலும் அசுரகுணங்களை கொண்டவர்கள்)

ஹிரண்யாக்ஷன் – மதம் , ஹிரண்யகசிபு –குரோதம், ராவணன் – காமம், கும்பகர்ணன் – மோகம், சிசுபாலன் – மாத்சர்யம் (பொறாமை) , தந்தவக்கிரன்- லோபம். இவைகளில் மதம் குரோதம் இரண்டையும் ஒரே அவதாரத்தில் அழிக்கவில்லை என்பது இவை இரண்டும் மற்ற வைகளை விட பலம் வாய்ந்தவை என்று பொருள்.

Image may contain: drawing

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Kumbakonam natives & British

கும்பகோணம் குசும்பு
**********************

OXFORD DICTIONARY ல வெள்ளைக்காரன் காலத்திலேயே நம்ப ஊரு KUMBAKONAM இடம் பெற்றிருந்தது .

என்ன அர்த்தம் போட்டிருந்தான் தெரியுமா ? PLACE OF EDUCATED ROGUES என்று தான் !

ராஜாஜி இந்தியாவின் முதல் கவர்னர் ஜெனரல் ஆனவுடன் போராடித்தான் அந்த வரியை நீக்க வைத்தார் . அந்த பின்னணி இது தான் .

மைலாப்பூரைச் சேர்ந்த ஒரு வக்கீலும் அவரது பார்யாவும் ( அதாங்க மனைவி ) அந்த காலத்தில் கும்பகோணம் செல்லும் ரயிலில் ஏறினர் . அவர் கட்டுக்குடுமியுடன் பஞ்சகச்சம் கட்டியும் மாமி மடிசார் புடவையிலும் ஒரு துணிப்பையில் காய்கறி மற்றும் கூஜாவில் தண்ணீர் மற்றோரு சின்ன மஞ்சப்பையில் கோகுலாஷ்டமி பக்ஷணம் (இனிப்பு மற்றும் காரம்) சகிதமாக அமர்ந்து இருந்தனர் . பெட்டியில் கூட்டம் இல்லை .

ரயில் கிளம்புவதற்கு விசீல் ஊதியதும் இரண்டு வெள்ளைக்காரங்க ஒடி வந்து பெட்டியில் ஏறி வக்கீலுக்கு எதிரே காலியாக இருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்தனர் . வண்டி கிளம்பியதும் வெள்ளைக்காரங்களுக்கு எதிரே இருந்த வக்கீல் தம்பதிகளின் நடை உடை பாவனைகளை தங்களுக்குள் கிண்டலடித்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர் .

எதிரில் உள்ள ஆள் ஆங்கிலம் தெரிந்த ஒரு வக்கீல் என்பது அவர்களுக்கு தெரியாது . வக்கீலுக்கு ரத்தம் கொதித்தது . ஆனால் என்ன செய்ய முடியும் ? நடப்பது வெள்ளையர் ஆட்சி.

சிறிது நேரம் கழித்து வெள்ளைக்காரங்க தாங்கள் கொண்டு வந்த ஆப்பிள்களை பேனாக்கத்தி முலம் வெட்டி WINE ல முக்கி சாப்பிட்டு விட்டு தூங்க ஆரம்பித்தார்கள் .

வக்கீல் மட்டும் தூங்கவில்லை . அப்போது தான் அந்த யோசனை அவருக்கு உதித்தது . துணிப்பையில் மார்க்கெட்டில் வாங்கிய கருணைக்கிழங்கை பெரிய அளவில் ஒன்று எடுத்து தன் பேனாக்கத்தியின் மூலம் தோலை உரித்தார். சிவப்பு நிறத்தில் இருந்த கிழங்கை அழகான சிறு துண்டுகளாக நறுக்கி வைத்துக்கொண்டார் .

பொழுது விடிந்து வண்டி கும்பகோணத்தை நெருங்கும் வேளையில் தன் பையிலிருந்த ஒரு தொன்னையை எடுத்து அதில் இரண்டு முறுக்கு சீடை மற்றும் வெட்டிய சிவப்பு கருணைக்கிழங்கு துண்டுகளை வைத்து PLEASE HAVE THIS INDIAN APPLE & OUR SOUTH INDIAN TREAT என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு வக்கீல் தம்பதிகள் கும்பகோணத்தில் இறங்கி விட்டனர் .

வெள்ளைக்காரங்க கும்பகோணம் தாண்டி எந்த இடம் போனார்களோ தெரியவில்லை . முறுக்கு சீடையை ருசித்து சாப்பிட்டு விட்டு கருணைக்கிழங்கு துண்டுகளை WINE ல முக்கி நான்கு துண்டுகளை வாயில் கடித்து முழுங்கினர் . அவ்வளவு தான் ! தொண்டையில் தாங்க மூடியாத அரிப்பு ஆரம்பித்தது .

துடிக்க ஆரம்பித்து எவ்வளவு தண்ணீர் குடித்தும் அடங்கவேயில்லை .அதற்கு ஒரே மருந்து புளியை உள் நாக்கில் தேய்க்க வேண்டும் என்பது வெள்ளைக்காரனுக்கு எப்படி தெரியும் ?

அவர்கள் கருணைக் கிழங்கை பார்த்தது கூட கிடையாது . அதன்பிறகே OXFORD DICTIONARY ல் அவ்வாறு எழுதினர் . நாடு சுதந்திரமடைந்து ராஜாஜி கவர்னர் ஜெனரலாகி அந்த வரி நீக்கப்பட்ட பிறகு தான் நடந்த நிகழ்ச்சியை விலா வாரியாக அந்த வக்கீல் வெளி உலகத்துக்கு தெரியப்படுத்தினார் !

From Kumbakonam natives .. Nice msg

Posted in Uncategorized | Leave a comment